ต้วนหลิงเทียนที่ถูกทหารทัพมังกรดำ 11 คนปิดล้อมไม่ได้แลดูหวั่นไหวอะไร สีหน้ายังคงสงบ ให้ความรู้สึกสบายๆราวเมฆลมเคลื่อนคล้อย มองถามชายวัยกลางคนที่เป็นสือฟูฉางออกไปเสียงเรียบ
“มาพบท่านบูบัญชาการ! ท่านเป็นผู้ใด รู้จักท่านผู้บัญชาการของพวกเราด้วยหรือ?”
ได้ยินคำของต้วนหลิงเทียน ลูกตาสือฟูฉางวัยกลางคนแห่งทัพมังกรดำก็หดเล็กลงอดถามไม่ได้
น้ำเสียงกล่าวถามยังฟังรื่นหูขึ้นไม่น้อย
มันเป็นแค่สือฟูฉางของทัพมังกรดำ หากชายหนุ่มเบื้องหน้ารู้จักกันกับผู้บัญชาการของกองทัพมันจริงๆล่ะก็ อีกฝ่ายก็ไม่ใช่ตัวตนที่มันจะล่วงเกินได้เลย
ไม่เพียงแต่มันไม่อาจล่วงเกิน
กระทั่งหัวหน้ามันอย่างไป่ฟูฉางแห่งทัพมังกรดำ ก็ไม่อาจล่วงเกินได้ หรือแม้กระทั่งหัวหน้าของหัวหน้ามันอีกทีอย่างเชียนฟูฉ่าง อันเป็น 1 ใน 10 แม่ทัพของกองทัพมังกรดำก็ไม่อาจล่วงเกินได้
ขวับ!
ต้วนหลิงเทียนคร้านกล่าวใดให้มากความ เพียงยกมือขึ้นหยิบป้ายประจำตำแหน่งแม่ทัพของกองทัพมังกรดำที่พบเจอในโลกใบเล็กของหลวงจีนขอบเขตราชาอมตะแห่งนิกายสราญรมย์ออกมา
เมื่อเรียกป้ายดังกล่าวมาถือแล้ว ต้วนหลิงเทียนยังส่ายไปส่ายมาอย่างจงใจให้ทุกคนเห็นชัด
“ป้ายประจำตำแหน่งแม่ทัพ!”
เห็นป้ายในมือต้วนหลิงเทียน ไม่เพียงแต่ลูกตาของสือฟูฉางวัยกลางคนแห่งทัพมังกรดำจะหดเล็กลง กระทั่งพลทหารอีก 10 คนที่เหลือก็อดไม่ได้ที่จะหน้าเปลี่ยนสี!
