“แม่นาง ด้วยพลังของท่าน…ยังไม่อาจทำลายค่ายกลสังหารนี่ได้อีกหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะมองถามสตรีผู้นั้น
เมื่อพิจารณาจากเรื่องที่ นางอาศัยแค่เศษกลิ่นอายพลัง ก็สร้างแรงกดดันให้เขากระอักเลือดได้…
เช่นนั้นพลังฝึกปรือของสตรีนางนี้สมควรอยู่เหนือขอบเขตต้าหลัวจินเซียนแน่นอน และอาจจะไม่ได้เหนือกว่าต้าหลัวจินเซียนธรรมดาๆ
“ผู้ที่ทิ้งโลกใบเล็กแห่งนี้ไว้…คือยอดฝีมือขอบเขตเซียนหวาง”
(ขอทับศัพท์ไปก่อนนะ ไม่รู้จะเอาอะไรดี)
สตรีนางนั้นกล่าวตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเฉยเมย
“เซียนหวาง!?”
ได้ยินวาจาดังกล่าวของนาง ลูกตาต้วนหลิงเทียนก็หดหยีลงทันใด
ตอนนี้เขาไม่ใช่คนหลังเขาที่พึ่งขึ้นมายังระนาบเทวโลกอีกต่อไป
หลังได้ไปนั่งฟังเรื่องราวอยู่ในเหลาอาหารครึ่งค่อนวัน ทั้งซักถามทุกสิ่งที่อยากรู้จากเสี่ยวเอ้อในห้องส่วนตัว ต้วนหลิงเทียนก็ได้รับทราบระดับบ่มเพาะทั่วไปของเหล่าเซียนอมตะในระนาบเทวโลก
ด้วยเหตุนี้เขาจึงรู้ว่าตัวตนระดับ เซียนหวางนั้นเป็นตัวตนระดับไหน
เหนือเซียนอมตะสวรรค์ ก็คือจินเซียน
เหนือจินเซียนก็คือต้าหลัวจินเซียน
เหนือต้าหลัวจินเซียนก็คือ หลัวเทียนซ่างเซียน
เหนือหลัวเทียนซ่างเซียน ก็คือ เซียนจวิน
เหนือเซียนจวินไปอีกขั้นถึงจะเป็น เซียนหวาง!
(ขอทับศัพท์ไปก่อนนะครับ ค่อยแปลไทยทีหลัง)
“นี่…โลกใบเล็กแห่งนี้…เป็นยอดฝีมือขอบเขตเซียนหวางสร้างทิ้งไว้?!”
ลมหายใจของต้วนหลิงเทียนแรงขึ้นไม่น้อย
