ว่าทั่วร่างของนางแผ่ไอพลังประหลาดออกมาราวกับไอพลังวิญญาณจากทักษะวิญญาณไม่หยุด เพียงแต่ไร้กลิ่นอายรุนแรงอะไร
ไอพลังดังกล่าวยังชำแรกเข้าร่างเขาอย่างเงียบงัน และพุ่งตรงเข้าสู่ดวงจิตของเขา
อย่างไรก็ตามพวกมันถูกพลังลี้ลับที่ชิ้นส่วนโลหะไม่สมบูรณ์แผ่ออกมากลืนกินหมดสิ้น ไม่เหมือนกับผู้คนบนถนนในเมืองเฉวี่ยโยว ที่พร่ำเพ้อเหม่อลอยราวกับตกอยู่ในมนตร์สะกด
และในขณะต้วนหลิงเทียนสบตากับสตรีดังกล่าว
“หืม?”
ทันใดนั้นคล้ายเขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่างจึงละสายตาจากสตรีดังกล่าว และมองไปยังความว่างเปล่าที่กำลังบิดเบือนผันผวนบริเวณใจกลางหุบเขาทันที
‘ตรงนั้น สมควรเป็นทางเข้าโลกใบเล็กสินะ…หากเข้าไปใกล้ๆ ไม่พ้นต้องถูกความผันผวนเชิงพื้นที่นั่นดูดเข้าไปแน่…’
‘แต่…ไฉนห้วงแปรปรวนนั่นคล้ายกำลังจะแผ่ขยายออกมาล่ะ?’
สาเหตุที่ต้วนหลิงเทียนหันไปสนใจความว่างเปล่าที่กำลังแปรปรวนบิดเบือนในหุบเขาตรงหน้า ไม่ใช่เพราะความไม่เสถียรของพื้นที่แต่อย่างไร…
เขารู้อยู่แล้วว่าอาจจะได้เห็นภาพนี้ก่อนจะมาถึง
แต่สาเหตุที่เขาถูกดึงดูดความสนใจไปนั้น เพราะความว่างเปล่าที่กำลังผันผวนที่ว่า ดูเหมือนมันกำลังแผ่ขยายตัวออกมาเป็นวงกว้างด้วยความเร็วอันน่ากลัว!
ราวกับอีกเสี้ยวพริบตาความว่างเปล่าที่ผันผวนนั่น ก็จะปกคลุมไปทั่วหุบเขาแห่งนี้!
“ไป!!”
ไม่ทันที่ต้วนหลิงเทียนจะได้ตอบสนองสิ่งใด เสียงของผู้หญิงคนนั้น ก็ดังก้องในหูเขาประหนึ่งฟ้าร้อง
