‘ในเมืองเล็กๆห่างไกลเช่นนี้…กลับมีคนที่ไม่ต้องมนตร์สะกดจากเคล็ดอมตะของข้าด้วย?’
เมื่อสตรีดังกล่าวมองตามแผ่นหลังต้วนหลิงเทียนที่เดินจากไป ในใจอดไม่ได้ที่จะบังเกิดระลอกความรู้สึกผิดประหลาดหนึ่งขึ้นมา…
หากแต่ไม่นานนักในใจก็หวนกลับมานิ่งสงบ ระลอกคลื่นในใจมลายหาย
‘สตรีเมื่อครู่…ไมธรรมดาเลยจริงๆ’
หลังจากที่ละสายตาและหันกับมาเดินต่อไปตามทาง สีหน้าต้วนหลิงเทียนก็เผยความเคร่งขรึมไม่น้อย หว่างคิ้วขดย่นเป็นปม อารณ์เปลี่ยนเป็นหนักอึ้ง
‘เหตุผลที่ไฉนนางกลับดึงดูดความสนใจของผู้คนทั้งถนนให้หันไปมองนางจนเหมือนสติหลุดแบบนั้น ไม่ใช่เพราะลักษณะและความงามของนางเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะไอพลังประหลาดไร้สภาพที่แผ่ออกมาจากร่างของนางนั่น’
‘โชคดีที่ดวงจิตของข้าได้รับการปกป้องจากชิ้นส่วนโลหะแตกหัก…ไม่งั้นข้าคงได้รับผลกระทบจากไอพลังนั่นของนางไปด้วยอีกคนแน่’
‘ไอพลังนั่นคล้ายกับทักษะวิญญาณ แต่ก็ไม่เหมือนทักษะวิญญาณ…เพราะมันไม่ได้ส่งผลกระทบร้ายแรงอะไรกับวิญญาณของผู้อื่น แค่รบกวนจิตวิญญาณเล็กน้อยจนส่งผลกระทบกับจิตใจผู้อื่นชั่วคราว ทำให้ตกอยู่ในสภาวะสับสนเลื่อนลอย’
หลังจากเดินไปข้าหน้าอีกพักหนึ่ง ต้วนหลิงเทียนก็เปลี่ยนเส้นทางออกไปจากถนนที่เงียบงัน ทำให้อารมณ์ตึงเครียดของเขาผ่อนคลายลงทันใด ขณะเดียวกันเขาก็อดไม่ได้ที่จะระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
