เพราะสุดท้ายแล้วเรื่องที่หินอมตะระดับกลางมีค่าเทียบได้กับหินอมตะระดับต่ำ 100 ก้อนนั้น แทบจะเป็นความรู้พื้นฐานของหลิงหลัวเทียน…ไม่สิ! มันเป็นความรู้พื้นฐานของทั้งเก้าเก้า 81 ระนาบเทวโลกเลยมากกว่า!!
แต่ไฉนชายตรงหน้ากลับไม่รู้ได้เล่า?
‘บางที…ลูกค้าท่านนี้เพียงจงใจถาม เพื่อให้ข้าตระหนัก?’
ไม่นานเสี่ยวเอ้อก็เริ่มสันนิษฐานไปในทิศทางดังกล่าว
แต่พอต้วนหลิงเทียนยิงคำถามพื้นฐานที่ใครๆก็รู้ออกมามากเข้า เสี่ยวเอ้อก็บังเกิดอาการงงงวยไม่น้อย แต่มันก็ยังตอบทุกคำถามอย่างให้ความร่วมมือ
‘ลูกค้าท่านนี้…ไฉนทำราวกับเป็นผู้ที่พึ่งขึ้นสวรรค์มาเลยเล่า?’
แน่นอนว่าทันทีที่บังเกิดความคิดดังกล่าวผุดขึ้นมาในหัว เสี่ยวเอ้อก็ปัดตกไปทันที
เพราะมันคิดว่าเรื่องแบบนี้เป็นไปไม่ได้เลย
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่ผู้ที่พึ่งทะยานขึ้นสรรค์มาจะไปโผล่ที่สระกำเนิดเซียนอมตะ และถูกคนของกองทัพมังกรเงินหรือมังกรดำพาตัวไปค่ายทหารทันทีด้วยซ้ำ…
ต่อให้จะไม่ถูกจับไปค่ายทหาร แต่ก็ไม่มีทางจะมีหินเซียนอมตะไว้จับจ่ายมือเติบแบบนี้!
กระทั่งผู้ที่พึ่งทะยานขึ้นมาเป็นจินเซียนในแดนสวรรค์ ก็ยังไม่มีทางจ่ายหินอมตะระดับกลางออกมาได้เลย!
สุดท้ายเสี่ยวเอ้อก็ฟันธงไปอย่างมั่นใจ ว่านี่คือลูกค้าที่มีนิสัยประหลาด! และที่ชวนคุยเรื่องพื้นฐานแบบนี้ก็เพราะเหงาอยากมีเพื่อนคุยด้วยเท่านั้น…
