ต้วนหลิงเทียนเผยยิ้มเจื่อนๆออกมาพลางส่ายหัว จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นเรียกชิ้นส่วนโลหะออกมาจากแหวนพื้นที่ “เพราะเจ้านี่มันกลืนกินพลังเซียนอมตะชักนำขึ้นสวรรค์ของข้าไม่หยุดมาตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว…ไม่งั้นป่านนี้พลังเซียนอมตะชักนำขึ้นสวรรค์คงมากพอจะฉุดดึงข้าขึ้นสู่ระนาบเทวโลกตั้งนานแล้ว…”
“อะไรกัน?!”
เซียนหยวนจื่อมอไปยังชิ้นสวนโลหะไม่สมบูรณ์ในมือต้วนหลิงเทียนทันที สองตายังเบิกกว้างออกมาด้วยความตกใจ
มันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามีวัตถุใดในโลกหล้าสามารถดูดกลืนพลังเซียนอมตะชักนำขึ้นสวรรค์เช่นนี้ได้ กระทั่งมีพลังถึงขั้นขัดขวางการขึ้นสู่ระนาบเทวโลกของครึ่งก้าวเซียนอมตะ!!
“ข้ารู้สึกว่าข้าจะขึ้นไปสู่ระนาบเทวโลกได้ก็ต่อเมื่อ…รอให้มันกินอิ่มก่อน”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มแหยงๆออกมาอย่างช่วยไม่ได้
“เอ่อ ดูจากสถานการณ์แล้ว เห็นทีจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ…”
เซียนหยวนจื่อพยักหน้า มันเองก็รู้สึกว่าตอนนี้ต้วนหลิงเทียนคงทำได้แค่รอเท่านั้น ขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโล่งอกไม่น้อย “โชคดีที่พลังเซียนอมตะชักนำขึ้นสู่สวรรค์มันยังคงหลั่งไหลมาไม่หยุดเพื่อทำหน้าที่ให้บรรลุ…หากมันปรากฏออกมาแค่พอฉุดดึงให้เจ้าขึ้นไปรอบเดียวแต่กลับถูกกินเสียหมด คราวนี้เจ้าจะขึ้นไปได้อย่างไร…”
“อย่างที่พี่จื่อพูดไม่มีผิด…ข้าโชคดีจริงๆ..”
ได้ยินคำของเซียนหยวนตื่อ ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะเหงื่อตก
