“น้องหลิงเทียนไฉนเจ้าไม่บอกข้าแต่แรกเล่า ว่าเจ้าไม่กลัวทักษะวิญญาณของกงซุนเวิ่นเทียน…ตอนแรกข้ากลัวแทบตายว่าเจ้าจะต้านทานอำนาจจิตของกงซุนเวิน่เทียนไม่ได้”
หลังออกจากดาราจักรกู่เฉวียนที่ถูกปกครองโดยตระกูลกงซุน เซียนหยวนจื่อก็มองไปยังต้วนหลิงเทียนที่หอบหิ้วซูหลี่พลางกล่าวออกด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ
“อะไรกันพี่จื่อ นี่ท่านไม่เชื่อใจข้าเลยหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมาด้วยรอยยิ้ม
“นี่ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อเจ้า แต่ความรู้ข้ามีจำกัดจึงมิอาจทราบได้จริงๆว่าครึ่งก้าวเซียนอมตะเช่นเจ้าจะต้านรับทักษะวิญญาณของงเซียนอมตะเสเพล 9ทัณฑ์ที่บ่มเพาะร่างวิญญาณควบแน่นได้แบบนี้”
“จะอย่างไรก็แล้วแต่…ชิ้นส่วนโลหะประหลาดที่เจ้าใช้สกัดอำนาจจิตของกงซุนเวิ่นเทียนนั่นมันคือสิ่งใดกันแน่ ใช่ยอดสมบัติสวรรค์คุ้มกันวิญญาณหรือไม่?”
กล่าวถึงจุดนี้เซียนหยวนจื่อก็เอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย
“ยอดสมบัติสวรรค์คุ้มกันวิญญาณ? มียอดสมบัติอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ?”
สีหน้าต้วนหลิงเทียนแลดูว่างเปล่า ตาปริบๆ
“เอ่อ…เจ้า…ไม่รู้จักงั้นเหรอ…เช่นนั้นชิ้นส่วนโลหะประหลาดนั่นของเจ้ามิใช่ยอดสมบัติสวรรค์คุ้มกันวิญญาณ?”
เมื่อเห็นสีหน้าว่างเปล่าไม่รู้เรื่องราวของต้วนหลิงเทียน เซียนหยวนจื่อก็อึ้งไปเช่นกัน
“ของสิ่งนี้เป็นข้าได้มาโดยบังเอิญ…แต่มันไม่น่าจะใช่ยอดสมบัติสวรรค์”
