“กงซุนเซียนหยวน?”
อย่างไรก็ตาม ต้วนหลิงเทียนพลันคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้งเมื่อได้ยินคำขู่ดังกล่าวของกงซุนเวิ่นเทียน จากนั้นค่อยกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงค่อนแคะหยันหยาม “เท่าที่ข้ารู้มาบรรพบุรุษต้นตระกูลกงซุนของพวกเจ้าอย่างกงซุนเซียนหยวน แม้จะมีพื้นเพมาจากระนาบเหยียนหวงจริง แต่หลังจากขึ้นสู่ระนาบเทวโลกได้สักพัก ก็ส่งสายเลือดตัวเองไปสร้างตระกูลไว้ในระนาบโลกียะอื่นๆจนมีลูกหลานไม่น้อย…”
เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ผู้เฒ่าหั่วในเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติเคยบอกเขา และผู้ที่มีอำนาจก็มักกระทำกันเช่นนี้
“ทุกวันนี้นับประสาอะไรกับสายเลือดที่สืบทอดต่อกันมาของอาวุโสกงซุนเซียนหยวนในระนาบเหยียนหวงจะไม่ได้มีแต่ตระกูลกงซุนเจ้าที่เดียว แต่ยังมีวังเซียนหยวนอยู่…แม้ในระนาบเหยียนหวงจะมีสายเลือดของอาวุโสแค่ตระกูลกงซุนเจ้าที่เดียว แต่อาวุโสก็คงไม่แม้แต่จะแยแสลูกหลานที่ชักศึกเข้าบ้านอย่างโง่เขลาเช่นพวกเจ้าแน่…”
“และถึงอาวุโสจะเกิดใส่ใจขึ้นมาจริงๆ…”
“แต่แล้วยังไง? เพราะสุดท้ายกว่าอาวุโสจะรู้เรื่องราวและส่งคนมาจัดการข้า ข้าก็ฆ่าล้างตระกูลกงซุนเจ้าไปแล้วทั้งโคตร…กล่าวไปหากมีพวกเจ้ากลบฝังไปพร้อมข้าทั้งตระกูล ข้าก็ไม่ถือว่าขาดทุนอะไร”
“ยิ่งไปกว่านั้นเผลอๆไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่ข้าอาจจะหนีรอดไปได้จนข้าอาจจะไม่ต้องตายหลังฆ่าล้างตระกูลเจ้าด้วยซ้ำ…เพราะอาวุโสไหนเลยจะไม่เห็นคุณค่าของข้า”
