‘ไม่สำคัญว่าตระกูลกงซุนจะเป็นขุมพลังที่กงซุนเซียนหยวนเหลือทิ้งไว้หรือไม่…ในเมื่อพวกมันกล้าคิดชั่วจับตัวสหายของข้าไปหมายบีบคั้นให้ข้าต้วนหลิงเทียนมอบยอดใจกระบี่ให้…พวกมันต้องชดใช้! ยังต้องชดใช้อย่างหนัก!!’
ต้วนหลิงเทียนลอบกล่าวในใจอย่างดุร้าย สองตายิ่งมายิ่งฉายแววเยียบเย็น ทำให้บรรยากาศรอบกายคล้ายจะเย็นลงหลายองศา
“พี่ชาย แล้วตระกูลกซุนตั้งอยู่ที่ใดหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองเซียนหยวนจื่อ เปิดประตูเห็นภูผาถามออกด้วยสองตาทอประกายดุร้ายปานฟ้าแลบ
ราวกับวันนี้เป็นวันดีที่จะเข่นฆ่าคนของตระกูลกงซุน!
และอันที่จริงต้วนหลิงเทียนก็คิดจะบุกไปเข่นฆ่าสังหารผู้คนของตระกูลกงซุนจริงๆ จึงถามออกไปว่าที่ตั้งตระกูลกงซุนอยู่ไหน เป็นธรรมดาว่าเขาไม่คิดจะช่วยเหลือซูหลี่เฉยๆ ยังจะให้ตระกูลกงซุนต้องจ่ายราคาอย่างหนัก!!
“น้องหลิงเทียน”
คล้ายทีท่าของต้วนหลิงเทียนจะเป็นอะไรที่เซียนหยวนจื่อมีคิดไว้แล้ว หลังนิ่งอ้ำอึ้งอยู่พักหนึ่งจึงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงขื่นขมว่า “ข้ารู้ว่าเจ้ามิได้อ่อนแอ แถมด้วยวรยุทธ์เซียนอมตะพิสดารที่สามารถช่วงชิงยอดสมบัติสวรรค์ได้ เจ้าคิดฆ่าเซียนอมตะเสเพล 9 ทัณฑ์ก็ช่างง่ายดายนัก…”
“แต่ตระกูลกงซุนมิใช่ตะเกียงประหยัดน้ำมัน”
