พอมาถึงเมืองหลวงอาณาจักรนภาล่องเมื่อเห็นว่าคนรู้จักทั้งหมดยังคงสบายดี มีบ้างที่ชราภาพลง แต่ไม่ว่าจะเป็นตระกูลต้วนหรือจวนเจ้าพระยาก็ล้วนไร้ปัญหาใดๆ ต้วนหลิงเทียนก็ไม่คิดจะรบกวนวิถีชีวิตผู้คน เพียงจากไปเงียบๆ…
หลังออกจากเมืองหลวงของอาณาจักรนภาล่องแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็มุ่งหน้าไปยังอาณาจักรภนาคราม ไปเยี่ยมชมนิกายกระบี่ 7 ดาวในวันวาน…
นิกายกระบี่ 7 ดาวเป็นนิกายแรกที่เขาเข้าร่วมในชีวิตนี้ เขาเองยังมีความผูกพันกับสถานที่แห่งนี้อย่างลึกซึ้ง…
ครั้งหนึ่งนิกายเบื้องล่างเคยถูกทำลาย…เหล่าศิษย์และสหายตกตายไปต่อหน้า…หลายคนได้สละชีวิตเพื่อเขา
อย่างไรก็ตามด้วยความพยายามของเขา สุดท้ายนิกายกระบี่ 7 ดาวก็ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ และได้พัฒนาขึ้นครั้งใหญ่ จนกลายเป็นนิกายอันดับ 1 ของอาณาจักรพนาครามอย่างไร้ข้อกังขา…
ผู้ใดจะไปคิดฝัน…
ว่าชายหนุ่มชุดม่วงที่ดั้นด้นมาจากอาณาจักรเล็กๆ ไร้ซึ่งภูมิหลังยิ่งใหญ่อะไรในวันวาน…กลับถือครองพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ถึงขั้นอยู่ยงคงกระพันในระนาบเซียนแห่งนี้ได้ในเวลาแค่ไม่กี่สิบปี!
“มองย้อนกลับไปแล้ว เรื่องราวหลายสิบปีเสมือนพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน…แม้เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน แต่ความทรงจำยังคงชัดเจนในใจ”
ต้วนหลิงเทียนที่ลอยร่างสูงขึ้นไปเหนือน่านฟ้านิกายกระบี่ 7 ดาว อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างสะทกสะท้อน ก่อนที่จะเหินร่างจากไปอย่างเงียบงัน…
