หลังออกจากนิกายกระบี่ 7 ดาวแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ออกจากอาณาจักรพนาครามทันที
สุดท้ายหลังจากที่ไปเฝ้ามองสหายเก่าที่เคยคบหาตอนที่ยังอยู่ในเขตปกครองของ 10 ราชวงศ์ ต้วนหลิงเทียนก็เดินทางออกจากทวีปเมฆาล่อง ย้อนกลับไปยังดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าภูมิภาคเบื้องล่างทันที…
เปรียะ!
อาศัยเพียงยกมือขึ้นโบกเบาๆ ความว่างเปล่าเบื้องหน้าก็บังเกิดรอยแยกมิติ ร่างต้วนหลิงเทียนจมหายไปในรอยแยกดังกล่าว ออกจากภูมิภาคเบื้องล่าง…
ปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็ย้อนกลับมาถึงภูมิภาคเบื้องบนแล้ว
และทันทีที่มาถึงภูมิภาคเบื้องบน ต้วนหลิงเทียนก็มุ่งหน้าไปยังภาคกลาง เดินทางไปยังนครแห่งบาปเพื่อพบกับสหายที่นัดไว้…
หวงฉี่หลิง ศิษย์วังเซียนสัญจรของเผ่าปีศาจมนุษย์ และจ้าววังเซียนสัญจรอวี่เหวินฮ่าวเฉินที่ได้สาบานยอมรับเขาเป็นนาย
“นะ…น้องหลิงเทียน! ขอแสดงความยินดีกับเจ้าด้วย!”
เมื่อได้พบกับต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง แม้หวงฉี่หลิงจะพอรู้นิสัยไม่เจ้ายศเจ้าอย่างและไม่ดูแคลนพลังฝีมือผู้อื่นของต้วนหลิงเทียนดี แต่ด้วยความแข็งแกร่งอันน่ากลัวของต้วนหลิงเทียน ก็ทำให้มันอดไม่ได้ที่จะบังเกิดอาการประหม่าอยู่บ้าง
นี่เป็นความยำเกรงที่เกิดขึ้นจากจิตใต้สำนึก
เพราะสุดท้ายแล้วต้วนหลิงเทียนในวันนี้ก็ไม่ได้เป็นเหมือนในอดีตอีกต่อไป
ต่อให้ต้วนหลิงเทียนจะอ้างว่าตัวเองคือยอดฝีมืออันดับ 1 ของระนาบเซียน ก็คงไม่มีใครกล้าคัดค้านแม้แต่คนเดียว!
“ขอบคุณ”
