หลังเหินร่างติดตามป้ายหยกมาถึงอาณาจักรนภาล่อง ไม่นานเขาก็ติดตามมันจนเหินผ่านเมืองประกายแสง สุดท้ายในที่สุดก็มาถึงเมืองวายุโปรยแห่งนี้…
นี่ทำให้ต้วนหลิงเทียนรู้สึกว่าเรื่องราวในโลกช่างลี้ลับนัก เพราะเมืองแห่งนี้เป็นดั่งจุดเริ่มต้นของเขาก็ว่าได้…
เพราะเมืองวายุโปรย กล่าวไปแล้วก็เป็นจุดเริ่มต้นในชีวิตนี้ของเขาจริงๆ!!
“หืม? มันหยุดแล้ว?”
หลังเหินลอยข้ามเมืองวายุโปรยไปไม่กี่สิบลี้ ป้ายหยกดังกล่าวก็ค่อยๆหยุดลง
เมื่อต้วนหลิงเทียนเห็นป้ายหยกดังกล่าวหยุดลง เขาก็หยุดร่างลงกลางหาวตาม และเริ่มมองสำรวจไปรอบๆ คล้ายจะดูว่าที่นี่มันมีอะไรพิเศษ
ทว่าทันใดนั้นเอง
ซู่มม!!
ป้ายหยกพลันสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนที่จะวูบดิ่งลงจากฟากฟ้าด้วยความเร็วปานอัสนีบาตฟาดผ่า!
ฟุ่บ!
ต้วนหลิงเทียนก็วูบร่างไปดั่งเงา ติดตามป้ายหยกดังกล่าวที่กำลังบินลงไปยังเทือกเขาแห้งแล้งเบื้องล่าง
ถึงแม้ว่าแนวเทือกเขาแห่งนี้ จะอยู่ห่างจากเมืองวายุโปรยไม่กี่สิบลี้ แต่เขาก็ไม่เคยมาแถวนี้เลย กระทั่งไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีใครเคยมาที่นี่อีกด้วย
สำหรับเหตุผลที่ไฉนไม่มีใครมาแถวนี้ ต้วนหลิงเทียนก็รู้ดี
เพราะในขณะที่เขาดิ่งร่างติดตามป้ายหยกลงมาในแนวเทือกเขาแห้งแล้งแถบนี้ เขาก็พบว่า…
