แนวเทือกเขาแห้งแล้งแถบนี้ เป็นภูมิประเทศอันแร้นแค้นไร้สิ่งใดและเขาส่วนใหญ่ก็เป็นเขาหัวโล้นที่สูงชัน ผนังผาหลายแห่งแทบจะตั้งฉากกับพื้นดิน! อาศัยแค่พลังฝีมืออ่อนด้อยของจอมยุทธ์ในเมืองวายุโปรย ย่อมไม่มีปัญญาจะปีนเขาแถวนี้ได้แน่นอน
สำหรับจอมยุทธ์ที่ทรงพลังก็คงไม่มีใครแวะเวียนผ่านมาสถานที่อันแรนแค้นที่กระทั่งวิหกยังไม่อยากแวะเวียนมาขับถ่ายเช่นนี้
เหมือนกับตัวต้วนหลิงเทียนในวันวาน หลังจากที่เขาตั้งตัวได้ในระดับหนึ่งเขาก็เดินทางออกจากเมืองวายุโปรย เพื่อไปยังเมืองประกายแสงทันที
น้ำไหลลงสู่ที่ต่ำ คนขวนขวายสู่ที่สูง
นี่คือความจริงอันเที่ยงแท้…
“นั่นมัน…”
หลังต้วนหลิงเทียนเหินร่างติดตามป้ายหยกไปไม่นาน เขาก็มาถึงยอดเขาอันแห้งแล้งแห่งหนึ่ง เพียงมองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าบนยอดเขานี้ไม่มีสิ่งใดอยู่เลย หากทว่าป้ายหยกดังกล่าวกลับหยุดลอยอยู่เหนือหินสีดำก้อนหนึ่ง
หินสีดำก้อนนี้แม้ว่ามันจะมีสีเข้มผิดจากหินก้อนอื่นๆบนหุบเขาอย่างเห็นได้ชัด แต่ถ้าไม่ใช่เพราะว่าตอนนี้ป้ายหยกลึกลับดังกล่าวลอยล่องอยู่เหนือมันล่ะก็ ต้วนหลิงเทียนก็ไม่คิดว่ามันจะมีอะไรพิเศษเลย…
“มันพาข้ามาถึงที่นี่…เพื่อมาเจอหินดำร้ายๆก้อนนี้น่ะเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนถึงกับพูดอะไรไม่ออก
อย่างไรก็ตาม แม้จะพูดอะไรไม่ออก แต่ต้วนหลิงเทียนก็ยังก้าวเท้าเดินมาหยุดลงข้างๆหินสีดำก้อนนั้น และก้มลงหยิบมันขึ้นมาอย่างขอไปที
