เหล่าปีศาจนั้นแม้จะเห็นแล้วว่าอู๋จี๋ไม่อาจหยุดยั้งต้วนหลิงเทียนไม่ให้เข่นฆ่าพวกมันได้อีกต่อไป แต่พวกมันก็ไม่คิดโทษว่าอู๋จี๋แม้แต่น้อย
มาตอนนี้พอได้ยินคำพูดดังกล่าวของอู๋จี๋ ใจพวกมันก็บังเกิดความเคารพเทิดทูนอีกฝ่ายถึงขีดสุด!
“ต้วนหลิงเทียน”
ตอนนี้เองชายชราพลันมองจ้องต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาจริงจังกล่าวออกเสียงหนัก “ข้าหวังว่าวันนี้หลังจากที่ข้าตาย…เจ้าสามารถละเว้นพี่น้องเผ่าพันธุ์ปีศาจของข้าสักครั้ง! ข้าจะฝากฝังให้เซียนอมตะเสเพล 8 ทัณฑ์ทั้ง 7 จัดการอพยพเผ่าปีศาจออกจากระนาบเซียนและกลับไปยังแดนเนรเทศโดยเร็วที่สุด…”
“และถึงตอนนั้นเผ่าปีศาจของข้าจะซ่อมแซมม่านพลังฉาบคลุมช่องโหว่บริเวณกำแพงกั้นแดนระหว่างระนาบเซียนกับระนาบที่ถูกทอดทิ้งทันที คืนความสงบให้ระนาบเซียนของพวกเจ้า…”
กล่าวถึงท้ายประโยค น้ำเสียงของชายชราแฝงไว้ด้วยความวิงวอน
“ใต้เท้าอู๋จี๋!”
“ใต้เท้าอู๋จี๋!”
…
เหล่าปีศาจทั้งหลายพอได้ยินวาจาสั่งเสียดังกล่าว ก็บังเกิดความสะเทือนใจหนักนัก
“ข้าบอกว่าจะฆ่าเจ้าตั้งแต่ตอนไหน?”
ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองชายชรา พลางถามออกมาเสียงห้วน
“เจ้า…เจ้าไม่คิดฆ่าข้าหรือ?”
ร่างชายชราสะท้านไปเบาๆ มองจ้องต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาเหลือเชื่อ
เหล่าสมาชิกเผ่าพันธุ์ปีศาจทั้งหลายก็มองจ้องต้วนหลิงเทียนเป็นสายตาเดียวกัน และหวังว่าที่ต้วนหลิงเทียนพูดเมื่อครู่จะเป็นเรื่องจริงไม่ใช่คำลวง
