ต้วนหลิงเทียนไม่ได้ตอบคำชายชรา เพียงเอ่ยกับชายชราอย่างไร้แยแส “ยกเว้นเผ่าปีศาจมนุษย์ที่อยากอยู่ในระนาบเซียน…ข้าจะให้เวลาปีศาจเผ่าอื่นๆออกจากระนาบเซียน 3 เดือนเท่านั้น”
“นอกจากนี้ เมื่อครึ่งเดือนที่แล้วข้าได้ไปเยือนเผ่าหงส์ฟ้า ทั้งมอบยอดสมบัติสวรรค์ไว้ให้เซียนอมตะเสเพล 8 ทัณฑ์ทั้งหลายของเผ่าหงส์ฟ้าเรียบร้อย…เช่นนั้นพวกเจ้าอย่าได้หวังว่าจะเล่นลูกไม้อะไรหลังข้าขึ้นสู่ระนาบเทวโลกเสียให้ยาก”
“ถึงข้าต้องขึ้นไปยังเบื้องบนในสักวัน…แต่อาศัยเผ่าหงส์ฟ้าก็มากพอจะจัดการเผ่าปีศาจของพวกเจ้า!”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกเสียงเหี้ยม
พอได้ฟังวาจาดังกล่าวของต้วนหลิงเทียน ชายชราก็บังเกิดความอิจฉาจับใจนัก!
ต้องทราบด้วยว่าถึงแม้ตัวมันจะเป็นเซียนอมตะเสเพล 9 ทัณฑ์ แต่มันก็ไม่มีแม้แต่ยอดสมบัติสวรรค์สักชิ้น
ทว่าตอนนี้เหล่าเซียนอมตะเสเพล 8 ทัณฑ์ของเผ่าหงส์ฟ้ากลับได้รับยอดสมบัติสวรรค์ไปครองง่ายๆ!
เหล่าเซียนอมตะเสเพล 8 ทัณฑ์ทั้ง 7 ของเผ่าปีศาจที่อยู่ไม่ไกล ก็กำหมัดกัดฟันแน่นด้วยความอิจฉาริษยา ในใจยังเต็มไปด้วยความเกลียดชังล้นปรี่!!
เป็นธรรมดาว่าเป้าของความอิจฉาริษยาและความเกลียดชังของพวกมันก็คือ คนของเผ่าหงส์ฟ้า!
ไม่ใช่ว่าก็เป็นเซียนอมตะเสเพล 8 ทัณฑ์เหมือนกันหรือไร ไฉนชีวิตถึงได้แตกต่างกันขนาดนี้เล่า?
“ไปกันเถอะ”
