ท้ายที่สุดแล้วต้วนหลิงเทียนก็คือยอดฝีมืออันเป็นตัวแทนของเผ่าพันธุ์มนุษย์ เป็นดั่งความภาคภูมิใจของมวลมนุษย์!
(คิดถึงราชันแห่งมวลมนุษย์ผู้ถล่มมารดาเจ้าจัง…)
ขณะเดียวกันก็ยังเป็นความหวังเดียวของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ที่จะขับไล่เหล่าปีศาจให้ล่าถอยกลับแดนเนรเทศ หรือฆ่าล้างพวกมัน!!
“อย่างไรก็ตาม…ข้าไม่คิดไม่ฝันจริงๆ ว่าต้วนหลิงเทียนคนนั้นที่ค่อยๆมีชื่อเสียงเลื่องลือในลัทธิบูชาไฟในกาลก่อน วันนี้กลับประสบความสำเร็จเลิศล้ำเช่นนี้ได้”
“จริง ไม่กี่ปีก่อนข้าเพียงจำได้ว่ามีคนจากภูมิภาคเบื้องล่างคนหนึ่ง สามารถสร้างชื่อในภูมิภาคเบื้องบนได้อย่างรวดเร็วจนน่าตกใจเท่านั้น…กล่าวไปตอนนั้นพวกเราหลายคนประเมินเขาต่ำไปจริงๆ ที่คิดว่าคงโด่งดังได้ไม่นาน”
“แล้วผู้ใดจะไปคิดได้เล่า…ว่าชายหนุ่มจากภูมิภาคเบื้องล่างสามารถประสบความสำเร็จอย่างเลิศล้ำดั่งวันนี้ได้ทั้งๆที่มีอายุไม่ถึงร้อยปี!”
“จะอย่างไรก็แล้วแต่…มนุษย์เรามีเขาอยู่ ก็นับว่าเป็นความโชคดีของพวกเราอย่างถึงที่สุด!!”
“ใช่”
…
พอเริ่มกล่าวถึงเรื่องราวในอดีตของต้วนหลิงเทียน หลายคนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยมวลอารมณ์ซับซ้อน
เพราะสุดท้ายแล้วกล่าวไป การเติบโตขึ้นของต้วนหลิงเทียน พวกมันเสมือนได้ติดตามรับรู้ทุกย่างก้าว
