ดั่งสายลมหนึ่งพัดผ่าน ร่างงามในชุดขาวบนเตียงน้ำแข็งวูบหายไปในฉับพลัน เสียงประตูห้องหับถูกเปิดออกอย่างแรงจนส่งเสียงดังปึงปัง สุดท้ายสายลมดังกล่าวก็หอบพัดมาถึงสวนหลังบ้านอันเงียบสงบ
ในสวนหลังบ้าน ปรากฏชายวัยกลางคนผู้หนึ่งแลดูมอซอราวขอทานกำลังยืนทำร้ายสายตาผู้คน และบดบังความงามของสวนบุปผาจนมิด…ยิ่งกลิ่นสุราคละคุ้งนั่น แทบจะกลบทุกกลิ่นในระยะสามจั้งจนไม่มีเหลือ!
ที่สำคัญชายวัยกลางคนผู้นี้ผมเผ้าช่างแลดูหยิกหยอยรกรุงรังเหลือเกิน! เจ้าตัวยังปล่อยไว้ให้ฟูฟ่องตามธรรมชาติไม่รวบมัด เพียงแสกกลางเล็กน้อยจนเผยใบหน้าหนึ่ง คิ้วเข้มปานพยัคฆ์ สองตากระจ่างเผยประกายลี้ลับ หว่างคิ้วไม่ขาดความน่าเกรงขามทั้งอำนาจบารมี
“อาสาม…”
สตรีในชุดขาวราวหิมะพิสุทธ์ไม่ได้แลดูรังเกียจท่าทางมอซอของชายวัยกลางคนที่ดูอย่างไรก็ไม่ต่างขอทานผู้นี้เลย รีบวูบร่างไปหยุดเบื้องหน้า ทั้งพุ่งมือไปคว้าสองมืออีกฝ่ายมากอบกุมไว้มั่น! กล่าวเรียกหาออกไปเสียงอ้อน สองตากลมใสดั่งสารทฤดูราวกับมีม่านน้ำฉาบไว้
“ท่าน…ท่านได้พบพี่เทียนหรือไม่?”
ทันทีที่สตรีกล่าวคำถามนี้ออกมา ร่างบางอดไม่ได้ที่จะสั่นไหวไปเล็กน้อย สองตายังฉายถึงความตื่นเต้นเล็กๆ
