“ยาโถวน้อยนางนี้นี่ยังไงกัน? อาสามคนนี้พึ่งกลับมาจากเดินทางไกลแท้ๆแต่ไม่มีถามสักคำว่าเหน็ดเหนื่อยหรือไม่ เจอหน้าก็ถามว่าเห็นเจ้าหนูนั่นรึเปล่าทันที! เฮ่อ…ดูเหมือนในใจเจ้าอาสามคนนี้สู้เจ้าหนูผู้นั้นไม่ได้แล้วจริงๆ ที่แท้สตรีเมื่อออกเรือนก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปจริงๆ ใจไปบ้านอื่นหมดสิ้นแล้ว…”
ชายวัยกลางคนที่แลดูมอซอและมีสภาพอะไรไม่ต่างจากขอทานคนนี้ ก็คือ เซี่ยเจี๋ย นายท่าน 3 ตระกูลเซี่ยของดินแดนแห่งทวยเทพ
เซี่ยเจี๋ยเมื่อออกจากระนาบโลกียะ ก็เดินทางไปยังระนาบเทวโลก สุดท้ายก็กลับมายังดินแดนแห่งทวยเทพทันที
มันรีบร้อนกลับมาด้วยกลัวว่าช่องทางที่เชื่อมต่อระหว่างระนาบเทวโลกกับดินแดนแห่งทวยเทพจะปิดตัวลง
“อาสามล้อเสวี่ยเอ๋ออีกแล้ว…”
แก้มกระจ่างงามหมดจดของสตรี เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ กล่าวออกมาอย่างขวยเขิน
“ฮั้ย อาสามไม่ล้อเจ้าก็ได้”
เซี่ยเจี๋ยส่ายหัวไปมาพลางกล่าวว่า “อาสามได้เจอเจ้าหนูนั่นแล้ว…และโชคดีที่อาสามไปถึงทันเวลา หาไม่แล้วเจ้าหนูนั่นคงโดนคนที่อวิ๋นชิงเหยียนส่งไปฆ่าตายแน่!”
“อะไร?!”
ได้ยินคำของเซี่ยเจี๋ย ใบหน้าของสตรีงามก็เปลี่ยนไปใหญ่หลวง เรียกว่าใบหน้างดงามที่แลดูสงบอ่อนโยน พลันลุกโชนขึ้นมาด้วยความโกรธทันที “อวิ๋นชิงเหยียน…เจ้ากล้าดีอย่างไร ถึงส่งคนไปฆ่าพี่เทียน!?”
สตรีนางนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเค่อเอ๋อภรรยาของต้วนหลิงเทียนเอง
