“ยังไม่ลืมกำชับเรื่องที่ตลอดพันปีหลังจากนี้ บิดาเจ้าจักมีเรื่องให้ต้องสนใจมากมายจนไม่มีเวลามาห่วงเรื่องการแต่งงานของเจ้ากับอวิ๋นชิงเหยียน อย่างไรก็ตามเมื่อเวลาพันปีสิ้นสุดลงและทุกอย่างกลับเข้าที่เข้าทาง บิดาเจ้าจะรื้อฟื้นสัญญาวิวาห์แน่นอน…”
“ทั้งหมดข้ากล่าวบอกมันไปหมดสิ้น…”
“มันเองก็นับว่าใจสู้ไม่เบา…ไม่แน่ว่าหลังจากนี้อีกพันปี อาจมี ‘ปาฏิหาริย์’ เกิดขึ้นก็เป็นได้!”
กระทั่งตัวเซี่ยเจี๋ยเอง ขณะกล่าววาจาประโยคนี้ ใจของมันยังไม่อาจเชื่อคำพูดตัวเองได้เลย…
ถึงแม้ตอนที่อยู่ในระนาบโลกียะ เซี่ยเจี๋ยจะบอกให้ต้วนหลิงเทียนพยายามต่อสู้เพื่อให้เป็นที่ยอมรับของพี่ใหญ่มันซึ่งเป็นถึงผู้นำตระกูลเซี่ยให้ได้ในเวลาพันปี…
อย่างไรก็ตาม กระทั่งตัวมัมนเองก็รู้สึกว่าเรื่องแบบนี้แทบจะไม่มีหนทางเป็นไปได้เลย…
“ปาฏิหาริย์?”
ได้ยินคำของเซี่ยเจี๋ย เค่อเอ๋อก็เผยยิ้มขื่นขมออกมา “อาสามถึงแม้พรสวรรค์ ทั้งโอกาสวาสนาของพี่เทียนจะสูงเพียงใด…แต่ในเวลาเพียงแค่หนึ่งพันปี คิดให้พี่เทียนก้าวหน้าจนมีพลังมากพอให้ท่านพ่อยอมรับ โดยปกติแล้วมันเป็นไปมิได้เลย!”
“เสวี่ยเอ๋อ เจ้าต้องเชื่อมั่นในตัวมัน…มันเองก็หวังให้เจ้าเชื่อมั่นในตัวมันเช่นกัน!”
เซี่ยเจี๋ยกล่าว
“ข้าย่อมเชื่อในตัวพี่เทียน…แต่คราวนี้ข้าจักมิปล่อยให้พี่เทียนต้องแบกรับภาระเรื่องนี้คนเดียวอีกต่อไป!”
