เค่อเอ๋อพูดถึงจุดนี้ก็มองไปยังเซี่ยเจี๋ยด้วยสายตาแน่วแน่ “อาสาม หลังจากที่ช่องทางระหว่างดินแดนแห่งทวยเทพกับระนาบเทวโลกปิดตัวลง ย่อมหมายความว่าไม่มีผู้ใดเดินทางข้ามไปมาระหว่างดินแดนแห่งทวยเทพและระนาบเทวโลกได้อีก…”
“กล่าวได้ว่าเมื่อช่องทางปิดแล้วแบบนี้ ท่านพ่อก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องกักบริเวณข้าอีกต่อไป…”
“ถึงตอนนั้นข้าคิดจะเข้าสู่สมรภูมิเทพ!”
กล่าวถึงประโยคท้ายสองตาเค่อเอ๋อก็ฉายประกายมุ่งมั่นอันแรงกล้าออกมา
วูบ!
อย่างไรก็ตามแทบจะทันทีที่เค่อเอ๋อกล่าวจบคำสีหน้าเซี่ยเจี๋ยก็เปลี่ยนไปทันที เร่งส่ายหัวออกมาก่อนใดอื่น
“ไม่ได้! เจ้าเข้าไปในสมรภูมิเทพไม่ได้! ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ตอนนี้พลังฝึกปรือเจ้ายังมิหวนกลับมา ต่อให้พลังเจ้าจะหวนคืนกลับมาทัดเทียมกับตัวเจ้าในกาลก่อน แต่การเข้าสู่สมรภูมิเทพก็ยังมีอันตรายใหญ่หลวง!”
“เรื่องนี้ข้าไม่เห็นด้วย! ข้าไม่เห็นด้วยกับเจ้าเด็ดขาด!!”
ทัศนคติของเซี่ยเจี๋ยชัดเจนนัก
“อาสาม หากกระทั่งท่านยังไม่เห็นด้วยกับข้า แล้วยังจะมีใครช่วยเหลือข้าได้อีก…”
เค่อเอ๋อคลี่ยิ้มออกมาอย่างน่าเวทนา กล่าวออกด้วยน้ำเสียงทดท้อ “อาสามข้ามิอยากให้พี่เทียนต้องแบกรับภาระเรื่องนี้คนเดียวอีกต่อไป…พี่เทียนทำเพื่อข้ามามากพอแล้ว ตอนนี้ในเมื่อตัวข้ามีโอกาสจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตัวเอง ไม่ว่าจะอันตรายเพียงใดข้าก็ขอเสี่ยง”
“ครั้งนี้หากข้าไม่ลองเสี่ยง…หลังจากนี้พันปี ข้าต้องเสียใจแน่!”
