เซี่ยเจี๋ยพ่นลมออกมาเสียงเย็น ค่อยตอบด้วยทีท่ารังเกียจ “สารเลวน้อยตระกูลอวิ๋นนั่น ต่อให้มีความกล้ามากกว่านี้อีกสิบเท่า มันก็ไม่กล้าจับองค์หญิงน้อยตระกูลเซี่ยของข้าไปกักขังหรอก!”
“บิดาของนางเป็นคนกักขังนางเอง กล่าวไปก็พ่อตาของเจ้านั่นล่ะ!”
กล่าวถึงท้ายประโยคเซียเจี๋ยก็มองจ้องต้วนหลิงเทียน
ด้านต้วนหลิงเทียนพอได้ยินก็ตระหนักได้ทันที ว่าบิดาเค่อเอ๋อที่เซี่ยเจี๋ยพูดถึง ก็คือบิดาของเซี่ยหนิงเสวี่ยหรือเค่อเอ๋อในชีวิตก่อน…
อย่างไรก็ตามตอนนี้ความทรงจำในอดีตของเค่อเอ๋อได้หวนกลับมาแล้ว เช่นนั้นนางก็คือเซี่ยหนิงเสวี่ย และเซี่ยหนิงเสวี่ยก็คือนาง!
“เอาล่ะ ข้าเองก็ไม่มีเวลามากพอจะเล่ารายละเอียดทั้งหมดให้เจ้าฟัง เช่นนั้นข้าจะพูดสั้นๆ…”
ครู่ต่อมาเซี่ยเจี๋ยก็กล่าวบอกต้วนหลิงเทียนตรงๆ “ที่ข้ามาครั้งนี้เป็นเพราะเสวี่ยเอ๋อขอให้ข้ามา แต่ข้าไม่คิดเลยว่าจะมาเจอคนที่อวิ๋นชิงเหยียนส่งมาฆ่าเจ้าพอดีแบบนี้…นับว่าเจ้าโชคดีมากเจ้าหนู! เพราะหากข้ามาช้าไปอีกแค่เสี้ยวพริบตาเจ้าได้ตายแน่…”
“เสวี่ยเอ๋อฝากข้ามาบอกเจ้าว่า…ตอนนี้ครอบครัวเจ้ารวมทั้งสหายทั้งหลายปลอดภัยดี ทั้งหมดรอดพ้นเงื้อมมือสารเลวน้อยอวิ๋นชิงเหยียนนั่น และมาพักที่ตระกูลเซี่ยของพวกเราเรียบร้อยแล้ว…”
