“อย่างไรก็ตาม แม้ทั้งหมดจะรอดพ้นเงื้อมมือของไอ้เด็กน่าตายนั่นมาได้…แต่มิวายก็ถูกพี่ชายข้า บิดาเสวี่ยเอ๋อ หรือพ่อตาตัวดีของเจ้ากักบริเวณไว้ในตระกูลเซี่ยของเราอยู่ดี!”
“และพี่ข้าก็คิดใช้ครอบครัวกับสหายเจ้าเพื่อบีบคั้นให้เสวี่ยเอ๋อย่อมแต่งกับไอ้เด็กน่าตายอวิ๋นชิงเหยียนนั่นแต่โดยดี…”
เซี่ยเจี๋ยกล่าว
“อะไรนะ!?”
ได้ยินคำของเซี่ยเจี๋ย ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะหน้าเปลี่ยนสี ยังแลดูมีโมโหไม่น้อย “เป็นบิดาภาษาอะไรกัน! ไฉนกระทำตัวเลอะเลือนเช่นนี้! นั่นมิใช่8ความสุขชั่วชีวิตของลูกสาวแท้ๆหรือ?! ที่สำคัญชีวิตนี้ลูกสาวของมันก็มีสามีกับลูกแล้ว แต่ยังคิดจะบีบคั้นให้แต่งกับคนอื่นอีก!?”
“บิดาสารเลว! น่าตายนัก!!”
ยิ่งพูดต้วนหลิงเทียนยิ่งมีโมโห สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะก่นด่าออกไป
แต่ต้นจนจบเซี่ยเจี๋ยก็เฝ้าดูต้วนหลิงเทียนฉุนเฉียวอย่างเงียบงัน อย่างไรก็ตามแววตาที่เล็ดลอดเส้นผมรุงรังนั่นมาได้ก็ฉายแววแปลกประหลาดไม่น้อย
“นี่ๆ ต้วนหลิงเทียน…”
เมื่อเห็นสายตาแปลกๆของเซี่ยเจี๋ย ถังเซี่ยวเซี่ยวที่ฟังเรื่องราวอยู่ก็ตระหนักได้คร่าวๆ ว่านี่ไม่ต่างอะไรกับต้วนหลิงเทียนกำลังก่นด่าพี่ชายของอีกฝ่ายอยู่ จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวเรียกต้วนหลิงเทียนด้วยความกลัว…
“ฮ่าๆๆ…ด่าได้ดี! ด่าได้ดี!!”
