อย่างไรก็ตามในขณะที่ถังเซี่ยวเซี่ยวกำลังจะส่งเสียงผ่านพลังให้ต้วนหลิงเทียนรีบขอโทษอีกฝ่าย เสียงหัวเราะด้วยความสะใจของเซี่ยเจี๋ยพลันดังขึ้นขัดนางไว้ก่อน
“เจ้านั่นมันตัวบัดซบสารเลวโดยแท้! กล้าบีบคั้นหลานสาวคนดีของข้าขนาดนี้! มันอยากแต่งนัก ไฉนไม่ไปแต่งกับตระกูลอวิ๋นเองเล่า…มาวุ่นวายอะไรชีวิตเสวี่ยเอ๋อของข้า! บีบให้หลานข้าตายไปรอบแล้วยังไม่พออีกหรือไร สารเลวที่น่าตายนัก…ฯลฯ”
เซี่ยเจี๋ยเองก็สบถด่าออกมาเป็นชุด ทำราวกับจะระบายความอัดอั้นที่กักเก็บไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านออกมา…
มันเองก็ไม่พอใจการกระทำนี้ของพี่ใหญ่ตัวเองเหมือนกัน…
แต่ใครใช้ให้พี่ใหญ่ของมันเป็นผู้นำตระกูลเซี่ยล่ะ?
การระเบิดอารมณ์ของเซี่ยเจี๋ยไม่เพียงแต่ทำให้ถังเซี่ยวเซี่ยวตะลึง ยังทำให้ต้วนหลิงเทียนตกใจไม่น้อย ทั้งคู่ได้แต่นิ่งมองเซี่ยเจี๋ยก่นด่าออกมาไม่หยุดอย่างอื้ออึง
ครู่ต่อมาคล้ายตระหนักได้ว่ารุ่นเยาว์กำลังชมมองอยู่ เซี่ยเจี๋ยก็ค่อยๆฟื้นอาการ
“เด็กดี…เจ้านับว่าเป็นเด็กดี!”
ขณะเดียวกันสายตาที่เซี่ยเจี๋ยใช้มองต้วนหลิงเทียนตอนนี้ ก็แลดูพึงพอใจไม่น้อย “ถึงพ่อตาของเจ้าจะไม่ต้องการลูกเขยเช่นเจ้า แต่ข้าอาสามคนนี้นับเจ้าเป็นหลานเขยแล้ว! เทียบกับไอ้เด็กน่าตายอวิ๋นชิงเหยียนนั่น อาสามถูกชะตากับเจ้ามากกว่า”
“อาสาม?”
ต้วนหลิงเทียนตกใจ
