หลังเสียงเกียจคร้านไม่นำพาดังขึ้น ก็ปรากฏร่างชายในชุดมอซอหนวดเคราเฟิ้ม เส้นผมหยิกหยอยถูกปล่อยสยายให้แลดูรกรุงรัง ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติอย่างไม่รีบไม่ร้อน ในมือข้างหนึ่งของมันยกน้ำเต้าอันบรรจุสุราไว้ยกขึ้นจิบเป็นพักๆ
มองจากรูปร่างแล้ว…สมควรเป็นชายฉกรรจ์คนหนึ่ง!
หากแต่ด้วยผมเผ้ารุงรังทั้งหยิกหยอยที่ปล่อยสยายออกมานั่น ทำให้ผู้คนไม่อาจแลเห็นหน้าค่าตา จึงยากจะกล่าวระบุได้ว่าที่แท้เป็นชายหนุ่ม ชายวัยกลางคน หรือผู้ชราแล้วกันแน่…
จะอย่างไรก็ตามหากฟังจากเสียงหนักแน่น ไม่แหบไม่อ่อนก็บอกให้รู้ว่า
มันสมควรเป็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง
“อะ…”
ต้วนหลิงเทียนกับถังเซี่ยวเซี่ยวพากันตกตะลึงไม่น้อยเมื่อได้เห็นชายในชุดมอซอก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ เพราะให้ดูอย่างไร…สารรูปของผู้มาใหม่นั้นก็ไม่มีที่ใดที่ไม่เหมือนขอทาน!!
ทว่าด้วยวิธีการปรากฏตัวของผู้มาใหม่ ก็เผยให้รู้ว่าอย่างน้อยๆอีกฝ่ายต้องมีพลังเหนือกว่าต้าหลัวจินเซียนในระนาบเทวโลกแน่นอน!!
“หืม?”
พอเห็นชายที่มีสารรูปดั่งขอทานปรากฏตัวขึ้น ชายวัยกลางคนร่างผอมก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ในแววตาฉายถึงความไม่แน่ใจให้เห็น
อย่างไรก็ตามไม่นานสายตาของมันก็เหลือบไปเห็นป้ายประจำตัวที่ห้อยแขวนไว้บริเวณเอวของอีกฝ่าย
บนตัวป้าย มีคำ “เจี๋ย” สลักไว้
วูบ!
แทบจะทันทีที่เห็นคำเจี๋ยบนป้ายแขวนเอว สีหน้าชายวัยกลางคนร่างผอมก็แปรเปลี่ยนไปทันที
