สีหน้าของอวิ๋นเย่เปลี่ยนไปทันใด มองไปยังร่างเซี่ยเจี๋ยอีกครั้ง นอกจากความโกรธแล้วยังเต็มไปด้วยความกลัวจับใจ
“เรื่องคุณหนูของตระกูลเซี่ยข้า ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ให้ขี้ข้าสวะตระกูลอวิ๋นเช่นเจ้าพูดได้?”
หากกล่าวว่าก่อนหน้านี้ยังแลดูไม่มีอะไร มาตอนนี้กลิ่นอายของเซี่ยเจี๋ยที่มีสารรูปไม่ต่างอะไรกับทอทาน ได้แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!
กลิ่นอายที่แผ่ออกมาบัดนี้ เสมือนทรราชผู้หนึ่งที่ไม่ไว้หน้าผู้ใด!
“เจ้าเชื่อหรือไม่…ต่อให้ตอนนี้ข้าจะฆ่าขี้ข้าเช่นเจ้าสักคน ตระกูลอวิ๋นก็ไม่กล้าพูดอะไรแม้ครึ่งคำ!”
ทันทีที่เซี่ยเจี๋ยกล่าววาจาดังกล่าวออกมาด้ยน้ำเสียงเฉยเมย สีหน้าอวิ๋นเย่ก็เปลี่ยนไปมหันต์ หน้ามันไม่เหลือความโกรธอีกต่อไป ถูกความตื่นตระหนกหวาดกลัวเข้ามาแทนที่!
“ไสหัวไป!!”
และเมื่อเซี่ยเจี๋ยกล่าวออกมาเสียงเย็นอีกครั้ง อวิ๋นเย่คล้ายคนกำลังไขว่คว้าฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายก็ไม่ปาน มันรีบสะบัดมือฉีกเปิดรอยแยกมิติในห้วงอวกาศตรงหน้าอย่างร้อนรน
หลังจากนัน้มันก็พุ่งร่างดอดหายเข้าไปในรอยแยกมิติราวมุสิกขลาดเขลา!
หลังจากที่อวิ๋นเย่โดดเข้าไปแล้ว รอยแยกมิติดังกล่าวก็ปิดลงทันที
มันดูเหมือนจะลืมเลือนคำสั่งอวิ๋นชิงเหยียน ที่ให้มาฆ่าต้วนหลิงเทียนไปหมดสิ้น…
สำหรับมัน…
ให้เทียบกับคำสั่งของนายน้อยแล้ว ชีวิตของมันย่อมเป็นสิ่งที่ล้ำค่าที่สุด ไหนเลยจะมีอะไรสำคัญเท่า!
