ครู่ต่อมาหลงเจิ้นกั๋วกับอีก 10 คนก็ค่อยๆรู้สึกตัว มองไปยังต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง นอกจากความตกตะลึง ก็เต็มไปด้วยความยำเกรง
เรื่องแบบนี้ ใช่อะไรที่มนุษย์จะทำได้ด้วยเหรอ?
“ไอ้หนู…หมาป่าโลหิต”
กระทั่งในใจของหลงเจิ้นกั๋วยังอดไม่ได้ที่จะแตกตื่น จะเรียกต้วนหลิงเทียนว่าไอ้หนูอีกครั้ง ก็รู้สึกไม่ค่อยจะถูกสักเท่าไหร่
เพราะตอนนี้ในสายตาของมันชายหนุ่มในชุดสีม่วง มีพลังน่ากลัวราวกับเทพเลยทีเดียว
เพียงแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวมันก็ตระหนักไดทันทีถึงความแตกต่างระหว่างมันกับอีกฝ่าย ถึงแม้จะรู้ว่าชายหนุ่มเบื้องหน้าเป็นคนที่มันเคยฝึกมากับมือ แต่ตอนนี้อีกฝ่ายไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับมันอย่างสิ้นเชิง…
“ครูฝึกหลง ผมก็ยังเป็นหมาป่าโลหิตคนเดิม…ระหว่างเราไม่ต้องเกรงใจหรอก”
ต้วนหลิงเทียนที่เห็นความอึกอักของหลงเจิ้นกั๋ว ก็ยิ้มกล่าวออกมาอย่างเป็นกันเอง “ครูฝึกอยากถามอะไรก็ถามมาเลย…ถึงตอนนี้ผมจะมีพลังน่าเหลือเชื่อแค่ไหน ผมก็ยังเป็นเด็กปั้นครูฝึกนั่นล่ะ”
“ไอ้หนู…คราวนี้เธอทำให้ฉันหัวใจแทบวายแล้วจริงๆ”
ได้ยินคำของต้วนหลิงเทียน หลงเจิ้นกั๋วก็ไม่คิดเกรงใจอีกต่อไป ปั้นหน้าเข้มกล่าวออกมาอย่างขึงขังทันที “นี่เธอไปทำอะไรมาตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมากันแน่? หายหน้าหายตาไปหลายปีพอกลับมาอีกทีทำไมกลายเป็นเทพไปแล้วล่ะ?”
ถึงแม้ในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา หลงเจิ้นกั๋วจะคิดถึงเรื่องนี้บ่อยครั้ง
