“มันเกิดบ้าอะไรขึ้น มิใช่ก่อนหน้านี้เจ้าพูดหรือว่าเจียงผิงอันตายแล้ว!”
ฉางซุนผิงเจิ้นฉวยหัตถ์ใหญ่คว้าคอสายสืบมาถามเสียงดังอารมณ์ซึ่งเดิมปรีดาหายวับไร้ร่องรอย
สายสืบหายใจติดขัด ใบหน้าปูดบวม
“บ… บรรพชน ข้าหารู้เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ แต่ก่อนหน้านี้ศิษย์นิกายเทวมารพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเขาตายแล้วขอรับ”
“ไม่ได้เรื่อง!”
ฉางซุนผิงเจิ้นเหวี่ยงร่างสายสืบไปกระแทกภูเขาลูกหนึ่ง
สีหน้าของฉางซุนผิงเจิ้นด าคล ้าบูดบึ้ง ก่อนหน้านี้เจียงผิงอันหายตัวไป ต้องถูกส่งเข้าสู่ภาพวาดของมหาจักรพรรดิแล้วเป็นแน่
ยามนี้เมื่อหวนปรากฏ ก็หมายความว่าเจียงผิงอันหนีจากภาพวาดของมหาจักรพรรดิได้
แต่นี่คือจุดที่ฉางซุนผิงเจิ้นยากยอมรับที่สุด
หากเจียงผิงอันเอาชนะจ านงมหาจักรพรรดิในภาพวาดได้ เจียงผิงอันก็ร้ายกาจเกินไปแล้ว
เป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้เลยที่เจียงผิงอันจะคว้าชัย สัจธรรมน่าจะเป็นเจียงผิงอันใช้วิธีพิเศษบางอย่างหนีออกมามากกว่า
เช่นใช้ยอดสมบัติ
“หากซือถูหลิงเฟิงรู้เข้า ต้องไม่พอใจแน่ ๆ รีบส่งคนไปจัดการเจียงผิงอันซะ!”
ฉางซุนผิงเจิ้นรู้สึกอับอายนัก จัดการกับบุคคลเล็กจ้อยเช่นนี้เขากลับทุ่มเทมหาศาลโดยไม่ส าเร็จ
สายสืบซึ่งถูกเหวี่ยงออกไปเหินกลับมาคุกเข่าบนพื้น “บรรพชนอย่าใช้คนในตระกูลเด็ดขาดนะขอรับ!”
“กล่าวกันว่าเจียงผิงอันจะได้เป็นเจ้านิกายเทวมาร!”
“หากเราส่งคนจากตระกูลฉางซุนของเราไปจัดการกับเจียงผิงอันแล้วนิกายเทวมารทราบเข้
