็ได้ยินเสียงคนทะเลาะกันแล้วเจียงผิงอันก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบคนคุ้นหน้าผู้หนึ่ง
“การประลองอัจฉริยะในหทัยแผ่นดินครั้งนี้ อัจฉริยะอันดับหนึ่งต้องเป็นใต้เท้าซือถูหลิงเฟิงไม่ผิดแน่ มีใต้เท้าอยู่ เราเผ่ามนุษย์ย่อมไม่ต้องกลัวเผ่าใด”
“ร่างโกลาหลเป็นคนชั่วน่ารังเกียจ ใช้อ านาจยอดฝีมือขอบเขตพ้นพิบัติช่วยเหลือเพื่อชิงพรสวรรค์ของเจียงผิงอัน อัจฉริยะของเราต้าเซี่ย ควรค่าเป็นเสาค ้าจุนเผ่ามนุษย์แล้วหรือ?”
หนิงโหยวเดือดดาลสุดขีดยามได้ยินผู้อื่นพูดดูแคลนเจียงผิงอัน
นี่คือชายที่นางชื่นชมที่สุด ผู้ใดก็ห้ามดูแคลน
หนิงโหยว เจ้าส านักขวานฟ้า ส านักเล็ก ๆ ในอาณาเขตของต้าเซี่ย กาลก่อนยามซากโบราณมหาจักรพรรดิเปิดขึ้น หนิงโหยวก็ได้พบเจียงผิงอันโดยบังเอิญ
ขณะนั้น เจียงผิงอันยังอ่อนแอมาก แต่ผ่านไปไม่กี่สิบปี เขาก็สะท้านสะเทือนทั้งโลกหล้าผู้ฝึกตน
ครั้งสุดท้ายที่ได้พบเจียงผิงอันก็คือระหว่างศึกของต้าเซี่ยและต้าฉู่
นางได้เห็นชายผู้นั้นพิชิตทั่วหล้าจากไกล ๆ ใช้การฝึกฝนขอบเขตจอมจักรพรรดิสยบมือสังหารขอบเขตหลอมสุญตา
ศึกนั้นประทับใจหนิงโหยวเกินลบเลือน
ขณะเดียวกัน มันก็ปลุกจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของหนิงโหยวขึ้นมาเช่นกัน
เนื่องด้วยพวกนางช่วยศึกต้าเซี่ย ได้รับการดูแลจากต้าเซี่ยส านักขวานฟ้าจึงมีทรัพยากร
ยามส านักมียอดฝีมือขอบเขตแปรเทวะเพิ่มอีกคน นางก็สละต าแหน่งเจ้าส านัก เตรียมมุ่งหน้าสู่หทัยแผ่นดิน
หทัยแผ่นดินเต็มไปด้วย
