ตอนนี้เองหลงเจิ้นกั๋วพลันกดปุ่มหนึ่งบนโต๊ะประชุมเบื้องหน้า ค่อยพูดถามออกมา
และเสียงของมันก็ดังขึ้นจากตัวกระจายเสียงที่ติดตั้งไว้บริเวณประตูหน้าฐานทัพ เข้าหูต้วนหลิงเทียนชัดถ้อยชัดคำ
“ครูฝึกหลง!”
ได้ยินเสียงอันคุ้นเคย สองตาต้วนหลิงเทียนลุกวาวขึ้นมาทันใด ยังอดไม่ได้ที่จะเผยท่าทีตื่นเต้นเล็กน้อย
สุดท้ายเขาก็ระงับความตื่นเต้นยินดีในใจ ก่อนที่จะเปล่งเสียงที่มีเพียงหลงเจิ้นกั๋วเท่านั้นที่ได้ยินออกไป “ครูฝึกหลงนี่ผมเอง หมาป่าโลหิต หลิงเทียน!”
หมาป่าโลหิต หลิงเทียน!
ต้วนหลิงเทียนบอกชื่อรหัส และชื่อของตัวเองเมื่อชีวิตที่แล้วออกไปทันที
หากเขาบอกแค่ชื่อรหัสหมาป่าโลหิตอย่างเดียว ครูฝึกหลงคงไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เพราะมันมีผู้ใช้ชื่อรหัสนี้หลายรุ่น
แต่ตอนนี้เมื่อเขาเอ่ยชื่อตัวเองออกไปด้วย เขาเชื่อมั่นว่าครูฝึกหลงต้องจดจำเขาได้ทันที และมีวิธียืนยันตัวตนเขาได้แน่นอน
“ครูฝึกหลงนี่ผมเอง หมาป่าโลหิต หลิงเทียน!”
ทันทีที่เสียงผ่านพลังของต้วนหลิงเทียนดังขึ้นในหูของหลงเจิ้นกั๋ว ก็ทำให้หลงเจิ้นกั๋วอดไม่ได้ที่จะตะลึงงัน
หลิงเทียน!
ชื่อนี้ มันไม่ได้ยินมานานมากแล้ว!
หลิงเทียนนั้น เป็นทหารที่ร้ายกาจที่สุดเท่าที่มันฝึกมาก็ว่าได้ หากอีกฝ่ายไม่เลือกออกจากราชการซะก่อน ป่านนี้ยศและตำแหน่งเกรงว่าไม่มีทางต่ำกว่ามันแน่!
