อย่างไรก็ตามแม้หลิงเทียนคนนี้จะถอนตัวออกจากหน่วยรบพิเศษเขี้ยวหมาป่าจนกลายไปเป็นทหารรับจ้างสากล แต่หลิงเทียนก็ไม่เคยลืมรากเหง้า กระทั่งลอบลงมือจัดการศัตรูที่คิดร้ายกับประเทศจีนอย่างลับๆ และเรื่องนี้ก็เป็นอะไรที่มันพึงพอใจอย่างถึงที่สุด!
น่าเสียดายที่ไม่กี่สิบปีก่อน อยู่ๆหลิงเทียนก็ขาดการติดต่อไปอย่างสิ้นเชิง และมันเองก็ไม่ได้ข่าวใดๆจากอีกฝ่ายเลย
ด้วยเหตุนี้มันถึงกับระดมสายลับ จัดตั้งหน่วยสืบสวนพิเศษเพื่อออกตามหา แต่สุดท้ายก็ไม่พบอะไร
‘แต่ทำไม…ผ่านไปไม่กี่สิบปี เจ้าหนูนั่นถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ล่ะ?’
มองไปยังชายหนุ่มชุดม่วงในในภาพโฮโลแกรม หลงเจิ้นกั๋วอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
เพราะมันดูอย่างไรก็รู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้กับหลิงเทียนในความทรงจำของมัน เป็นคนละคนกันอย่างสิ้นเชิง แทบไม่มีอะไรเหมือนกันเลย
อย่างไรก็ตามแม้จะสงสัยแคลงใจ แต่มันก็ยังคิดจะไปพบกับชายหนุ่มที่อ้างตัวว่าเป็น หมาป่าโลหิต หลิงเทียนด้วยตัวเอง
“เอาล่ะ ถ้างั้นวันนี้ก็เลิกประชุมกันแค่นี้ก่อน…ฉันจะออกไปเจอเจ้าหนุ่มนี่หน่อย”
หลงเจิ้นกั๋วกวาดตามองคนทั้ง 10 ที่โต๊ะประชุม ค่อยกล่าว
“หัวหน้า…ท่านจะไปเจอผู้ชายคนนี้คนเดียวเหรอครับ?”
“หัวหน้าคะ ผู้ชายคนนี้ความเป็นมาไม่แน่ชัด ให้หนูไปด้วยเถอะค่ะ”
“ใช่หัวหน้า ผมลองแสกนใบหน้ามันแล้ว กลับไม่พบในฐานข้อมูลไหนๆเลย ท่านไปพบมันคนเดียวแบบนี้ผมกลัวจะมีปัญหา…”
…
