และด้วยความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ หากใช้ความเร็วสูงสุดที่พริบตาเดียวก็วนรอบโลกได้สบายๆ…
เช่นนั้นเพียงคิดว่าจะกลับจีนได้ไม่ทันไร ร่างก็ไหววูบกลับมาถึงประเทศจีนเรียบร้อย
“มาตุภูมิของข้า…ข้าหลิงเทียนกลับมาแล้ว!!”
ต้วนหลิงเทียนที่ลอยร่างค้างกลางหาวเหนือขุนเขาลำน้ำในพื้นที่ชนบทแห่งหนึ่งของจีน สองตาเริ่มพร่ามัวขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
ความทรงจำมากมายของชีวิตที่แล้วเริ่มท่วมท้นขึ้นมาในใจ
แน่นอนว่าความทรงจำที่เขาหวนรำลึกมากที่สุดก็คือตอนที่ยังอยู่ในหน่วยรบพิเศษของประเทศ…
“หมาป่าโลหิต…เรื่องที่หมาป่าวายุต้องตายไปแบบนั้น ไม่ใช่ความผิดของเธอเลย! ต่อให้เธอจะระวังมากกว่านี้ ทำให้สุดท้ายหมาป่าวายุอาจจะไม่ถึงตาย แต่ด้วยสถานการณ์ในตอนนั้น ผลคงออกมาไม่ต่างกัน ยังไงเขาก็ไม่พ้นต้องกลายเป็นผักนอนติดเตียงไปชั่วชีวิตอยู่ดี…สำหรับหมาป่าวายุแล้วได้ตายไปเลยแบบนั้นยังจะดีกว่า…จะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอะไรอีก!”
ต้วนหลิงเทียนยังจำคำพูดของครูฝึกหลงที่พูดกับเขา ในวันที่เขาตัดสินใจออกจากหน่วบรบพิเศษได้ชัดเจน
หมาป่าโลหิตที่ว่า…เป็นชื่อรหัสของเขาในขณะที่เขาอยู่ในหน่วยรบพิเศษของจีน และชื่อรหัสดังกล่าวยังเป็นสัญญลักษณ์บ่งบอกถึงมือดีที่สุดอีกด้วย!
แน่นอนว่าชื่อรหัสนี้ไม่ใช่ว่าจะมีแค่เขาใช้มันคนเดียว ทันทีที่เขาออกจากหน่วยรบพิเศษเขี้ยวหมาป่า คนที่เก่งที่สุดที่ขึ้นมาแทนที่เขา ก็จะใช้ชื่อรหัสหมาป่าโลหิตต่อ…
