ต้วนหลิงเทียนยังจดจำได้เป็นอย่างดี ว่าในวันที่เขาเลือกจะถอนตัวออกจากหน่วยรบพิเศษ ครูฝึกหลงได้พยายามรั้งตัวเขาเอาไว้เท่าที่จะทำได้แล้ว
อย่างไรก็ตามเขาได้ยืนยันจะจากไปอย่างแน่วแน่ เพราะเขาไม่อาจก้าวข้ามความทุกข์ทรมานในใจครั้งนั้นได้…
หากไม่ใช่เพราะความผิดพลาดที่เกิดขึ้นเพียงเล็กน้อยของเขา คนที่เป็นดั่งคู่หูและสหายที่สนิทที่สุดของเขา ก็คงไม่ต้องมาตายในอ้อมแขนของเขา
“ถ้าในปีนั้นหมาป่าวายุไม่ตาย ต่อให้ต้องนอนเป็นอัมพาตติดเตียงหรือกลายเป็นผักอะไร…ด้วยระดับเทคโนโลยีในตอนนี้ของโลก ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะรักษา…”
ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกโทษตัวเองมากขึ้นเท่านั้น
ย้อนกลับไปในตอนนั้น เป็นเพราะความผิดพลาดเพียงแค่เล็กน้อยของเขาในช่วงท้ายของภารกิจข้ามชาติระดับ SSS สุดท้ายจึงทำให้ต้องตัดใจเสียสละคนในหน่วยอย่างหมาป่าวายุที่เป็นเพื่อนสนิทของเขาที่ถูกยิงบาดเจ็บสาหัส…ผลพวงจากความรู้สึกผิดครั้งนั้น ได้ทำให้เขาเลือกที่จะถอนตัว…กลายไปเป็นทหารรับจ้างที่ลงมือคนเดียว ไม่คิดมีคู่หูคนไหนอีก
ฟุ่บ!
ไม่รู้ว่าต้วนหลิงเทียนได้ฟื้นจากความทรงจำที่เจ็บปวดตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เพียงห้วงคิดเดียวคนก็หายไปจากนานฟ้าของพื้นที่ชนบทของจีนทันที…
และเมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็มาปรากฏตัวด้านนอกฐานทัพที่มีการป้องกันแน่นหนาแห่งหนึ่ง
