เพราะในสายตาเขา ความทะเยอทะยานของตู้เวย ไม่ใช่อะไรนอกจากความทะเยอทะยานของกบน้อยที่แหงนมองท้องฟ้าจากก้นบ่อน้ำ!
เดินทางออกจากโลกไปดาวเคราะห์ดวงอื่น?
ยืดอายุ?
เรื่องแค่นั้น ยังจะนับเป็นอะไรได้!?
“แกหมายความว่าอะไร?”
ได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน หน้าตู้เวยเปลี่ยนไปอย่างมาก “แกพูดคำว่า ‘แค่นั้น’ งั้นเหรอ? ทำไมแกถึงพูดออกมาแบบนั้น! แล้วสายตานั่นมันอะไรกัน?!”
ในสายตาของตู้เวย
ความทะเยอทะยานของมันช่างยิ่งใหญ่เสียจนมนุษย์ส่วนใหญ่บนโลกยังไม่กล้าคิดฝันด้วยซ้ำ!
แต่ทว่าไฉนหลังหลิงเทียนได้ยินความทะเยอทะยานของมัน สายตาถึงได้แลดูเวทนาสงสารมัน ยังพูดคำว่า ‘แค่นั้น’ ทำราวกับความฝันสูงสุดของมันไม่มีค่า!
“ทำไมข้าถึงพูดว่า ‘แค่นั้น’ น่ะเหรอ?”
ได้ยินคำถามของตู้เวย ต้วนหลิงเทียนกล่าวตอบเสียงเรียบ “ก็ไม่อะไรหรอก ก็แค่ความฝันของเจ้ามันไม่ต่างอะไรจาก ‘กบก้นบ่อ’ แม้แต่น้อย…”
“กบก้นบ่อ!?”
ถูกต้วนหลิงเทียนดูถูกความฝันสูงสุดแบบนี้ ตู้เวยอดไม่ได้ที่จะมีโมโหจนหน้าเขียวปั๊ด!
“เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่สักครู่นะ..”
ในขณะเดียวกัน ต้วนหลิงเทียนพลันหันไปมองกล่าวกับถังเซี่ยวเซี่ยวข้างๆ
“ข้าจะพากบก้นบ่อตัวนี้ไปเปิดหูเปิดตาหน่อย…จะให้มันได้เห็นดาวเคราะห์ดวงอื่นในจักรวาลที่มันอยากเห็นนักหนา…และให้มันรับรู้ว่าความต่างระหว่างมันกับข้าตอนนี้เป็นยังไง!”
