และยังดีที่คลื่นกระแทกมันไม่ได้ถล่มทลายมาในทีเดียวหากแต่ค่อยๆซัดกระทบเข้ามาเป็นระลอกๆ ทำให้เหล่าผู้ที่พอมีฐานะทั้งหลาย ได้หลบหนีขึ้นยานอวกาศ หรือพาหนะบินได้หลบขึ้นไปบนฟ้าได้ทันท่วงที…
“โอย น่ากลัวจริงๆ…”
“พระเจ้าช่วย นี่น่ะเหรอพลังของเรือรบระดับภัยพิบัติ 17 ลำ…”
“โดนจัดไปชุดใหญ่แบบนั้น…ผู้ฝึกตนที่แลดูมั่นใจนั่น มันยังจะรอดอยู่อีกเหรอ?”
“แล้วเซียนอมตะเสเพล 4 ทัณฑ์อะไรนั่น มันสามารถรอดชีวิตจากการโจมตีระดับนี้ได้จริงๆ?”
…
คนบนดาวแซทเทิลที่กำลังยุ่งอยู่กับการลอยตัวให้ห่างพื้นดิน เมื่อเอาชีวิตรอดกันได้แล้ว พอมองไปยังหน้าจอถ่ายทอดสด ทั้งหมดก็ได้แลเห็นเมฆรูปเห็ดมหึมาเบ่งบานเต็มจอ!
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
…
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
…
การระดมยิงเต็มอัตราศึกด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่มีของเรือรบระดับภัยพิบัติทั้ง 17 ลำนั้น ดำเนินไปอย่างต่อเนื่องกว่า 1 เค่อ ถึงจะหยุด
และตอนนี้เสียงดังกระหึ่มก็เงียบดับไป
เมฆเห็ดขนาดมหึมาค่อยๆเล็กลง…
“ผู้ฝึกตนนั่น…มันตายรึยัง?”
จังหวะนี้ไม่ว่าจะคนของดาวแซทเทิลที่ลอยตัวกันเหนือพื้นดินหรือคนของดาราจักรคอสเตอร์บนดาวอื่นที่กำลังดูการถ่ายทอดสด ต่างจับจ้องภาพเมฆเห็ดที่กำลังจางลงทุกขณะไม่วางตา…
“ต่อให้ไม่ตายตาย…แต่โดนไปขนาดนี้ก็เลี้ยงไม่โตแล้วล่ะ!”
“จริง! ต่อให้มันจะแน่แค่ไหน ให้กางม่านพลังป้องกันร้ายกาจยังไง…โดนถล่มยิงซะขนาดนี้ก็ต้องมีเจ็บกันบ้าง!”
