“ว่างั้นล่ะ”
…
คนของดาราจักรคอสเตอร์ที่มอจ้องหน้าจอถ่ายทอดสดพากันคาดเดาไปทำนองดังกล่าว
และไม่นานนัก เมฆเห็ดในหน้าจอถ่ายทอดสดที่ทุกคนกำลังจับจ้อง่ไม่วางตาก็เริ่มอ่อนจางลงเรื่อยๆ
“เรือรบระดับภัยพิบัติ…”
เสียงคุ้นหูหนึ่งดังขึ้นอย่างไม่รีบไม่ร้อน
พิกลนักเสียงนี้ไม่ได้ฟังดูอิดโรยเหมือนคนบาดเจ็บแต่อย่างไร ยังฟังแล้วคล้ายกำลังเบื่อหน่ายด้วยซ้ำ
“…มันก็เท่านั้น”
เสียงดังกล่าวดังต่อจนจบ ทำให้ผู้ที่กำลังรับฟังสะอึกจนพูดอะไรไม่ออก
เรือรบระดับภัยพิบัติ…มันก็เท่านั้น?
เสียงดังกล่าว แน่นอนว่าดังออกมาจากเมฆเห็ดที่กำลังสลายตัว
“เฮ่ย…”
“บ้าน่า…เรื่องแบบนี้มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!?”
“มัน…มันไม่เป็นอะไรเลยเหรอ!? กระทั่งเสื้อคลุมของมันยังไม่เสียหายด้วยซ้ำ!?”
“ชุดคลุมโบราณนั่นของมันอย่าว่าแต่เสียหาย…รอยเปื้อนยังไม่มีให้เห็นเลย”
“ดูจอเร็ว! ผู้นำตระกูลดาร์ลที่มันหิ้วไว้ก็ยังอยู่ดีมีสุข…เมื่อครู่พวกมันโดนเรือรบระดับภัยพิบัติระดมซัดทุกอย่างใส่แน่นะ?”
“เอ้ย! นี่…ไม่ใช่รายการล้อกันเล่นใช่มั้ย?”
…
เรียกว่าผู้คนของดาราจักรคอสเตอร์ที่ดูชมเรื่องราวถ่ายทอดสดอยู่ จะไม่มีวันลืมเลือนฉากนี้เลย
ผู้ฝึกตนหนุ่มชุดม่วง รอดจากแรงระเบิดจากการกระหน่ำยิงด้วยทุกสิ่งอย่างของเรือรบระดับภัยพิบัติทั้ง 17 เป็นเวลากว่า 15 นาที โดยที่ชุดไม่แม้แต่จะมีรอยเปื้อน…
ไม่ใช่แค่นั้น
