เมื่อเห็นถังชงปรากฏตัว ถังเซี่ยวเซี่ยวก็ลุกขึ้นยืนทั้งประสานมือคารวะอีกฝ่ายอย่างสุภาพ ค่อยพยักหน้า “เข้าไปในแดนลับต่างสวรรค์ครั้งนี้ ข้าได้รับยอดสมบัติสวรรค์มาจริงๆ”
“ขอแสดงความยินดีกับเจ้าด้ย”
ถังชงยิ้มแสดงความยินดีให้ถังเซี่ยวเซี่ยวก่อน หลังจากที่ถังเซี่ยวเซี่ยวยิ้มรับแล้ว มันก็ละสายตาออกไปหันมองถังจงยี่ข้างๆ พลางกล่าวออกมาว่า “อาวุโสยี่ ลูกหลานสายท่านนับว่ายอดเยี่ยมยิ่งนัก…ไม่เพียงแต่มากสามารถ กระทั่งโชควาสนายังดียิ่ง! ไม่ธรรมดา…ไม่ธรรมดาจริงๆ!!”
“ประมุขกล่าวชมเกินไปแล้ว”
ถังจงยี่กล่าวรับอย่างถ่อมตัว
“แต่ว่า…”
แทบจะพร้อมกันกับที่เสียงกล่าวของถังจงยี่ดังจบคำ สายตาของถังชงพลันเบนไปตกยังร่างต้วนหลิงเทียนที่ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะหินทันที และแววตาสงบของมันก็แปรเปลี่ยนเป็นดุร้ายขึ้นมาทันใด
เรียกว่าสายตาที่ใช้มองไปยังร่างต้วนหลิงเทียน แหลมคมไม่ต่างอะไรจากมีดดาบ!
หากทว่าต้วนหลิงเทียนยังคงนั่งเฉย
แม้จะเผชิญหน้ากบัสายตาที่จับจ้องมองมาปานมีดดาบของถังชง เขาไม่เพียงแต่ยังมีสีหน้าสงบเท่านั้น ยังเอื้อมมือออกไปคว้าจอกชาจากกลางโต๊ะมาถ้วยหนึ่ง ค่อยคว้ากาน้ำชามารินใส่จอกอย่างไม่รีบไม่ร้อน…
เรียกว่าแต่ต้นจนจบทำราวกับไม่นับถังชงเป็นตัวอะไร
“เซี่ยวเซี่ยว…ข้าได้ยินเจ้ากล่าวว่ามันเป็นชายคนรักของเจ้าเช่นนั้นหรือ?”
