อย่างไรก็ตามหลังผงะไปเล็กน้อย ต้วนหลิงเทียนก็ได้สติกลับคืน จากนั้นก็ละสายตาออกไปก่อนจะเผยสีหน้านิ่งสงบไร้อารมณ์ราวปูนปั้น
“อะไร หน้าตาข้าน่าเกลียดจนทำให้เจ้าสะดุ้งกลัวเลยหรือ?”
เมื่อเห็นว่าต้วนหลิงเทียนผงะไปเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาชักสีหน้าเฉยเมย ถังเซี่ยวเซี่ยวก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวถามออกมาอย่างหยอกเย้า
ลึกลงไปในแววตายังเผยความล้อเล่นจางๆ
“หากอย่างเจ้าเรียกว่าหน้าตาน่าเกลียด…จะให้สตรีส่วนใหญ่ในใต้หล้าอยู่กันอย่างไร?”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้มขื่นขมออกมา
“เห ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอย่างเจ้าจะพูดอะไรแบบนี้เป็นด้วย?”
ถังเซี่ยวเซี่ยวหยีตามองต้วนหลิงเทียนอย่างมีเลศนัยค่อยกล่าวออก “อย่างเจ้าคงมีสาวๆมาติดพันไม่น้อยเลยสิ?”
อย่างไรก็ตามได้ฟังคำถามดังกล่าวของถังเซี่ยวเซี่ยว ร่างต้วนหลิงเทียนชะงักไปทันใด
หลังจากนั้นสองหมัดก็เริ่มกำแน่นขึ้น
เจตนาฆ่าฟันเริ่มเอ่อเล้นออกมากดดันในบรรยากาศ ทำให้ถังเซี่ยวเซี่ยวรู้สึกขนลูกซู่ขึ้นมาทันที
“ข้า…ข้าพูดอะไรไม่เข้าหูเจ้ารึเปล่า?”
เมื่อเห็นว่าอยู่ดีๆต้วนหลิงเทียนก็มีทีท่าเปลี่ยนไปราวคนละคน รอยยิ้มบนใบหน้าถังเซี่ยวเซี่ยวก็หายไปทันที ลักยิ้มน้อยๆก็ไม่เหลือให้เห็นสืบไป
และสายตาที่ใช้มองต้วนหลิงเทียนตอนนี้ก็ฉายความกังวลเล็กน้อย
“เปล่าหรอก”
