ต้วนหลิงเทียนคล้ายคนไร้วิญญาณก็ไม่ปาน!
ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะไม่พูดอะไร แต่มันตระหนักได้ว่าต้องเกิดเรื่องร้ายแรงอะไรขึ้นเป็นแน่!
ทว่าพอเห็นต้วนหลิงเทียนไม่อยากกล่าวถึง มันก็ไม่คิดกล่าวถามเซ้าซี้จี้ใจอะไรอีก
“ถึงแล้ว”
ไม่นานต้วนหลิงเทียนก็หอบหิ้วนำพาจางยี่มาถึงหุบเขาน้ำแข็ง อันเป็นสถานที่ตั้งของ ‘ประตูมิติ’ หนทางเข้าออกสู่แดนลับต่างสวรรค์
ภายในหุบเขาน้ำแข็งแห่งนี้ ยังปรากฏบ้านไม้หลายหลังปลูกสร้างตั้งอยู่อย่างเงียบงันเหมือนเคย ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากตอนที่ต้วนหลิงเทียนและทุกจากไปเลย
เห็นได้ชัดว่าตั้งแต่วันนั้นสมควรไร้ผู้ใดมาที่นี่อีก
“เข้าไปกันเถอะ!”
เมื่อเห็นหลุมดำที่ลอยล่องค้างกลางหาว สองตาต้วนหลิงเทียนก็ทอประกายเรืองขึ้นวูบหนึ่ง พริบตาเขาก็ปล่อยร่างจางยี่และเตรียมจะเหินเข้าสู่แดนลับต่างสวรรค์ทันที
“ช้าก่อนน้องหลิงเทียน!”
ทว่าตอนนี้เองจางยี่พลันกล่าวรั้งต้วนหลิงเทียนออกมาอย่างกะทันหัน
“หือ?”
ได้ยินเสียงร้องทักของจางยี่ ต้วนหลิงเทียนชะงักร่างค้างกลางหาวค่อยหันมามองถามจางยี่ด้วยความสงสัยทันที “มีอะไรหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนไม่รู้ว่าจางยี่เรียกเขาไว้ทำไม
“หลังจากเข้าสู่แดนลับต่างสวรรค์แล้ว ปกติพวกเราจะไม่ถูกส่งไปปรากฏตัวในที่เดียวกัน”
จางยี่กล่าว “เช่นนั้นมิใช่พวกเราต้องนัดแนะกันก่อนหรือ?”
