หลังจากนั้นก็ไม่รอให้จางยี่ทันได้ตั้งตัว ต้วนหลิงเทียนพลันกล่าวสืบต่อออกมาว่า “ตอนนี้พวกเรากลับเข้าไปในแดนลับต่างสวรรค์กันเถอะ…จากนั้นพวกเราจะไประนาบเหยียนหวงของเจ้าทันที”
“ละ…แล้วทุกคนเล่า?”
ได้ยินคำของต้วนหลิงเทียน จางยี่ก็อดไม่ได้ที่จะผงะไปด้วยสับสน ได้แต่กล่าถามออกมาด้วยความงุนงง
ต้องทราบด้วยว่า กระทั่งลูกสาวของต้วนหลิงเทียนก็ถูกผู้ใดก็ไม่รู้จับตัวไป!
แต่พอมองทีท่าอาการของต้วนหลิงเทียน ไฉนดูเหมือนไม่ได้แยแสหรือสนใจเรื่องราวนี้เลย…
อย่างไรก็ตามต้วนหลิงเทียนกล่าวออกมาเองเมื่อครู่ว่า ‘รู้แล้ว’
“น้องหลิงเทียน แต่ลูกสาวเจ้า…กระทั่งแม่นางเทียนหวู่ ก็ถูกเจ้านั่นมันจับตัวไปแล้วนะ!”
สุดท้ายจางยี่ก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวถามซ้ำ
“ข้ารู้”
ต้วนหลิงเทียนยพยักหน้ารับ ค่อยกล่าวออกมาต่อว่า “ไปกันเถอะ…กลับไปแดนลับต่างสวรรค์กัน”
กล่าวจบคำ ต้วนหลิงเทียนก็ไม่รอให้จางยี่ตอบสนองอันใด เขาหอบหิ้วร่างจางยี่ไปด้วยพลังไร้สภาพอ่อนโยนขุมหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังหุบเขาน้ำแข็งในส่วนลึกทางตอนเหนือทันที คนคล้ายกลับกลายเป็นสายลมกรรโชกก็ไม่ปาน!
“น้องหลิงเทียน … ”
ระหว่างทางจางยี่ย่อมสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
ตอนแรกมันยังคิดจะกล่าวถามอะไรเพิ่มเติม แต่พอได้เห็นสายตาที่มองจ้องไปเบื้องหน้าอย่างเยียบเย็นไร้อารมณ์ใดๆของต้วนหลิงเทียน มันก็ได้แต่ปิดปากไว้ไม่พูดจา
นั่นเพราะสายตาเย็นชาไร้อารมณ์นั่น มันช่างน่ากลัวสิ้นดี!
