ด้วยกลัวว่าอวิ๋นชิงเหยียนจะคิดเข่นฆ่าผู้อื่นในยอดสมบัติสวรรค์เชิงพื้นที่ๆเป็นดั่งคุกอีกครั้ง!!
“ปล่อยทุกคนไปเสีย แล้วข้าจะกลับไปกับเจ้า!”
เมื่อเค่อเอ๋อกล่าวออกมาอีกครั้ง เสียงของนางยังอ่อนลงไม่น้อย เห็นได้ชัดว่านางได้ทำการตัดสินใจอย่างยากลำบาก
“เปี่ยวเม่ยในที่สุดเจ้าก็คิดได้แล้ว…”
อวิ๋นชิงเหยียนโค้งคิ้วขึ้นมองกล่าวกับเค่อเอ๋อ ใบหน้าเริ่มปรากฏรอยยิ้มแห่งชัยชนะคลี่กางขึ้นมา
มันลงแรงไปมากมิใช่เพื่อต้องการผลลัพธ์เช่นนี้หรือไร?
“เค่อเอ๋อ!”
สีหน้าต้วนหลิงเทียนที่แต่เดิมก็ซีดลงอยู่แล้วคราวนี้ยิ่งซีดลงหนักข้อ แววตายังฉายชัดถึงความกังวลทั้งสับสน
ถึงแม้เขาจะไม่อยากให้ครอบครัวและสหายต้องประสบเภทภัย
อย่างไรก็ตามเขาไม่อยากให้เค่อเอ๋อต้องจากไป!
“ปล่อยทุกคนเสีย!”
เค่อเอ๋อมองจ้องอวิ๋นชิงเหยียนด้วยสายตาเยียบเย็น และกล่าวย้ำคำเดิมอีกครั้ง
เหล่าผู้คนที่อวิ๋นชิงเหยียนจับตัวมาไม่ได้มีความสำคัญกับต้วนหลิงเทียนคนเดียว ยังมีความสำคัญกับนางเช่นกัน
เพราะนั่นก็เสมือนครอบครัวทั้งสหายของนาง!
นางย่อมไม่มีวันปล่อยให้ทุกคนเกิดเรื่อง!
“ข้าย่อมปล่อยพวกมัน…แต่ไม่ใช่ตอนนี้”
อวิ๋นชิงเหยียนกล่าว
“หากเจ้าไม่ปล่อยทุกคน ข้าก็ไม่มีวันกลับไปพร้อมเจ้า!”
เค่อเอ๋อกล่าวออกเสียงเย็น
“เปี่ยวเม่ย…”
