อวิ๋นชิงเหยียนกกล่าวออกเสียงเบา “เดิมทีข้าคิดกักขังคนรอบตัวต้วนหลิงเทียนรวมถึงตัวมันเพื่อใช้บีบเจ้าให้ตามข้ากลับไป…ทว่าตอนนี้ข้าเพียงสามารถปล่อยต้วนหลิงเทียนได้คนเดียวเท่านั้น แต่สำหรับคนอื่นๆข้ายังไม่อาจปล่อยพวกมันได้ตอนนี้”
“หากเจ้ากล้าขังพี่เทียน…ต่อให้ตายข้าก็ไม่คิดกลับไปกับเจ้า!”
เค่อเอ๋อกล่าวคำขาด
“เปี่ยวเม่ย ความอดทนของข้าเองก็มีจำกัด”
อวิ๋นชิงเหยียนขมวดคิ้ว กล่าวออกด้วยน้ำเสียงคล้ายสิ้นความอดทนเต็มที “ข้าจะให้โอกาสสุดท้ายแก่เจ้า…สำหรับต้วนหลิงเทียนนั่นข้ารับปากว่าข้าจะไม่ลงมือหรือขังมัน หากเจ้ากลับไปกับข้า!”
“ข้าจะให้เวลาเจ้าคิดแค่ 10 ลมหายใจเท่านั้น…หากกครบ 10 ลมหายใจแล้วหากเจ้ายังตัดสินใจไม่ได้ ข้าจะฆ่าทุกคนในยอดสมบัติสวรรค์เชิงพื้นที่ชิ้นนี้ทิ้งทันที!”
กล่าวถึงท้ายประโยคน้ำเสียงของอวิ๋นชิงเหยียนก็เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟัน
วูบ วูบ
พอได้ยินคำพูดของอวิ๋นชิงเหยียน ไม่ว่าจะเป็นต้วนหลิงเทียนหรือเค่อเอ๋อก็หน้าเปลี่ยนสีไปอีกครั้ง
หากอวิ๋นชิงเหยียนเพียงคิดเข่นฆ่าต้วนหลิงเทียน หรือคิดจับกุมตัวเค่อเอ๋อไปด้วยกำลัง ทั้งต้วนหลิงเทียนและเค่อเอ๋อย่อมไม่มีวันยอมจำนนแน่นอน!
หากฆ่าต้วนหลิงเทียน เค่อเอ๋อก็เลือกหนทางตาย
และหากอวิ๋นชิงเหยียนคิดใช้กำลังพาตัวเค่อเอ๋อไป ต้วนหลิงเทียนก็ไม่พ้นดิ้นรนจนเลือดหยดสุดท้ายเหือดแห้ง…
