เค่อเอ๋อไหนเลยจะไม่รู้ถึงความสับสนทั้งเจ็บปวดในใจของต้วนหลิงเทียน เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนเรียกหา นางก็ได้แต่กล่าวปลอบใจเขาออกไป “ข้าจากไปครานี้ กล่าวไปก็คือการกลับไปยังบ้านเกิดของข้า…ถึงแม้ข้าจะไม่ได้กลับไปตอนนี้ แต่ไม่ช้าก็เร็วข้าก็ต้องกลับไปอยู่ดี”
“เพียงแค่ข้าจำต้องกลับไปเร็วกว่าที่คิด…และมิได้กลับไปพร้อมท่าน”
เค่อเอ๋อกล่าว
“เค่อเอ๋อ…”
ถึงแม้จะเดาได้แต่แรกว่าเค่อเอ๋อจะเลือกทางไหน แต่พอได้ฟังความจริงจากปากเค่อเอ๋อ ในใจต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดราวถูกร้อยมีดกรีดเฉือน!
สุดท้ายก็เป็นเขาผิดคำสัญญา
เพราะเขาเคยลั่นวาจาไว้แล้ว ว่าต่อให้ต้องตายก็ไม่มีวันยอมให้ใครมาพรากเค่อเอ๋อไปจากเขา…
แต่วันนี้เขากำลังจะผิดสัญญาแล้ว
“อวิ๋นชิงเหยียน!”
เค่อเอ๋อย่อมไม่อาจทนมองใบหน้าเจ็บปวดทรมานใจของต้วนหลิงเทียนได้ไหว จึงหันไปมองกล่าวกับอวิ๋นชิงเหยียน และทันทีที่หันมาใบหน้านางก็ไม่เหลือความรักความห่วงใยอีกต่อไป กลับกลายเป็นเย็นชาไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ
“ในมือข้ามีลูกแก้ววิญญาณของพี่เทียนอยู่…หากข้าพบว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับพี่เทียน ข้าก็ไม่คิดอยู่ต่อ!”
แม้อวิ๋นชิงเหยียนเองจะเดาเรื่องนี้ได้แต่แรก และมันก็ไม่คิดจะฆ่าต้วนหลิงเทียน ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะแย่งชิงสตรีที่มันหมายครอบครองไปก็ตาม…
อย่างไรก็ตามพอเค่อเอ๋อพูดเรื่องนี้ออกมาตรงๆ ในใจของมันก็อดไม่ได้ที่จะบังเกิดโทสะเอ่อล้นออกมา
