ได้ยินคำของต้วนหลิงเทียน อวิ๋นชิงเหยียนก็อึ้งไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างสมใจ
“ต้วนหลิงเทียน! วันนี้ข้าจะบอกให้เจ้ารู้…ว่าต่อหน้ามดเช่นเจ้า ข้าอวิ๋นชิงเหยียนคือสวรรค์!”
“หากสวรรค์คิดให้เจ้าตาย…เจ้าก็ไม่มีวันหลีกลี้หนีหลบได้!”
และแทบจะทันทีที่อวิ๋นชิงเหยียนกล่าวจบคำ ม่านแสงก็เริ่มเปลี่ยนไปเริ่มฉายห้องขังแห่งหนึ่ง และทันใดนั้นร่างคนที่ถูกกักขังอยู่ในห้องขังดังกล่าวก็บังเกิดการระเบิดขึ้นอย่างกะทันหัน! คนทั้งคนกลับกลายเป็นเศษเนื้อเลอะเลือนในพริบตา!!
ครู่เดียว ในห้องขังเล็กๆก็เจิ่งนองไปด้วยเศษเนื้อเลอะเลือนทั้งเลือดแดงฉาน…
“โฉดคลุมทอง!!”
เห็นฉากดังกล่าวลูกตาต้วนหลิงเทียนหดหยีลงทันใด สีหน้ายังเปลี่ยนไปไม่น้อย!
คนที่พึ่งถูกอวิ๋นชิงเหยียนเข่นฆ่าในห้วงคิดเดียว ก็คืออดีตผู้ที่คอยติดตามรับใช้เขาอย่างโฉดคลุมทอง!!
ต่อมาอีกฝ่ายก็ติดตามเขาไปยังตำหนักเมฆาคราม และคอยอยู่รับใช้บิดาเขา ต้วนหรูเฟิง ที่ตำหนักเมฆาคราม
ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะไม่ได้ติดต่อกับโฉดคลุมทองมานานแล้ว แต่ด้วยความทุ่มเทรับใช้ของอีกฝ่ายในอดีต ต้วนหลิงเทียนก็เห็นมันเป็นคนสนิทใกล้ตัวคนหนึ่ง
ตอนนี้เมื่อมาเห็นโฉดคลุมทองตกตายลงต่อหน้าต่อตา โทสะอารมณ์ย่อมพุ่งสูงขึ้นทันที สายตาที่ใช้มองอวิ๋นชิงเหยียนยังเต็มไปด้วยความอาฆาตเยียบเย็น ราวกับจะแช่แข็งทุกสิ่ง!
