เดิมทีก็ต้องขอบคุณความทรงจำของจักรพรรดิกลับชาติมาเกิด ที่เป็นดั่งรากฐานให้เพลิงเทพโกลาหลอาศัยความรู้นี้ต่อยอด จนสุดท้ายก็ช่วยเขายกระดับทักษะในการหลอมโอสถ ทำให้ความสามารถในการหลอมโอสถของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างพรวดพราด
ถึงขั้นที่ตอนนี้ต่อให้เป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับขุนนางทั่วไป ก็ไม่แน่ว่าจะมีความสามารถเท่าเขา!
และในงานสมัชชาเต๋าโอสถครั้งที่พึ่งผ่านมา กระทั่งปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับขุนนางของนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับ ที่นับเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับชั้นนำของ 6 พื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงใต้คนนั้น ความสามารถในการหลอมโอสถยังไม่ดีเท่าเขาด้วยซ้ำ
ตกดึก ต้วนหลิงเทียนก็นั่งอยู่ในห้องหับอย่างเงียบงัน เบื้องหน้าปรากฏเตาหลอมโอสถอมตะระดับสูงเตาหนึ่งลอยค้างกลางหาว เป็นเตาหลอมโอสถอมตะระดับสูงที่เขาใช้อยู่เป็นประจำนั่นเอง
“พอไม่ได้หลอมมานานๆ ก็รู้สึกไม่คุ้นมืออยู่บ้าง…ท่าทางต้องซ้อมมือสักหน่อยแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนถึงแม้ความสามารถในการหลอมโอสถจะไม่ใช่ชั่วแล้ว อย่างไรก็ตามเมื่อห่างหายว่างเว้นไปนานปี ก็ต้องมีความรู้สึกไม่คุ้นมืออยู่บ้างเป็นธรรมดา
โลกเราก็เป็นเช่นนี้ ไม่ว่าสิ่งใดให้เชี่ยวชาญมากแค่ไหน หากว่างเว้นมันไปนานเข้า ก็อาจจะรู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้างเป็นธรรมดา
อย่างไรก็ตามด้วยระดับความสามารถในการหลอมโอสถของต้วนหลิงเทียนตอนนี้ เพียงหลอมโอสถลองมือไปไม่กี่สิบเตา เขาก็จับความรู้สึกเดิมๆได้
