“นายท่าน ถึงแม้ข้าน้อยจะไม่ใช่ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะ แต่ข้าน้อยก็เคยได้ยินเรื่องโอสถเฉียนจินมาบ้าง…เห็นว่ามันเป็นโอสถอมตะระดับสูงที่หลอมได้ยากเย็นที่สุด กระทั่งปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงหมื่นคน ก็ไม่แน่ว่าจะมีสักคนที่หลอมมันได้…”
หลิวก่วงหลินมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาทอประกายจ้า “แม้แต่ในบรรดาปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับขุนนางร้อยคน ก็ไม่แน่ว่าจะมีคนหลอมมันออกมาได้…”
“เว้นเสียแต่…จะเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับราชาขึ้นไป ถึงจะสามารถรับประกันได้ว่าสามารถหลอมโอสถเฉียนจินได้สำเร็จเต็มสิบส่วน! หรือว่า…นายท่านรู้จักกับปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับราชาด้วย?”
เห็นได้ชัดว่าที่หลิวก่วงหลินพูดมาทั้งหมด เป็นเพราะมันคิดว่าต้วนหลิงเทียนรู้จักปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับราชา เช่นนั้นจึงให้มันไปซื้อหาวัตถุดิบสำหรับหลอมโอสถเฉียนจิน!
หากเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับราชา เช่นนั้นก็หมายความว่าสามารถหลอมโอสถเฉียนจินขึ้นมาได้แน่!
“ข้าไม่รู้จักหรอก…”
ทว่าหลิวก่วงหลินก็จำต้องผิดหวัง เมื่อต้วนหลิงเทียนส่ายหน้ากล่าวปฏิเสธ “โอสถเฉียนจินนั่น ข้าคิดจะหลอมมันด้วยตัวเอง”
“จริงสิ ข้าก็ลืมบอกเจ้าไป ว่าข้าเองก็เป็นปรมจารย์โอสถคนหนึ่ง”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยยออกเสียงเบา
“นายท่าน…อย่าบอกนะว่าท่านเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับราชา!?”
