สายตาที่หลิวก่วงหลินใช้มองต้วนหลิงเทียนตอนนี้ เรียกว่าตกตะลึงพรึงเพริดทำราวกับเจอภูตผีกลางวันแสกๆ
“ย่อมไม่ใช่”
ต้วนหลิงเทียนยักไหล่ พลางกล่าวตอบไปว่า “ข้าเป็นแค่ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงเท่านั้นแหล่ะ”
“ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูง?”
หลิวก่วงหลินตะลึง จากนั้นก็คลี่ยิ้มขื่นขมกล่าวต่อว่า “นายท่าน ถึงเรื่องที่ท่านเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงก็ยอดเยี่ยมมากแล้ว หากแต่โอสถเฉียนจินนั้นหลอมยากยิ่งนัก ไม่แน่ว่าถึงจะรวบรวมวัตถุดิบได้ครบ ท่านจะหลอมมันได้สำเร็จ”
“หรือ…ท่านลองไปเข้าพบฮ่องเต้ฝูชิวดูหรือไม่ เผื่อมันจะรู้จักปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับขุนนางหรือราชา?”
หลังได้รับทราบว่าต้วนหลิงเทียนเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูง หลิวก่วงหลินก็ตกใจไม่น้อยที่ต้วนหลิงเทียนสามารถประสบความสำเร็จในเส้นทางโอสถได้ด้วยวัยเพียงเท่านี้ หากแต่มันยังไม่คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะหลอมโอสถเฉียนจินได้อยู่ดี
เพราะการหลอมโอสถนั้น นอกจากพรสรรค์แล้ว ยังต้องอาศัยประสบการณ์อย่างมาก!
ชายหนุ่มที่ยังอายุไม่ถึงร้อยปีที แม้พรสวรรค์ในเต๋าโอสถจะฝืนฟ้าแค่ไหน และต่อให้กลายเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงได้แล้ว ทว่าจะสามารถหลอมโอสถเฉียนคุน ที่ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงหมื่นคนอาจไม่มีแม้แต่คนเดียวที่หลอมสำเร็จได้หรือ?
