ถึงแม้หลิวก่วงหลินจะให้ความเคารพต่อต้วนหลิงเทียนเป็นอย่างสูง แต่มันก็ยังไม่อาจเชื่อได้ลงคอ ว่าต้วนหลิงเทียนจะสามารถหลอมโอสถเฉียนจินได้จริงๆ!
เพราะสุดท้ายแล้วต้วนหลิงเทียนก็ยังเยาว์เกินไป อายุไม่ถึงร้อยปีด้วยซ้ำ!
“ไม่ล่ะ”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมา “ถึงข้าจะไปหาฮ่องเต้ฝูชิวจริง…แต่ข้าไม่คิดหวังพึ่งมันเรื่องนี้ อย่างดีก็แค่ถามหาวัตถุดิบสมุนไพรอย่างบุปผาวิญญาณลี้ลับกับไส้เดือนฝอยทองเท่านั้น”
ไม่ว่าจะบุปผาวิญญาณลี้ลับหรือไส้เดือนฝอยทอง ก็เป็นวัตถุดิบทางยาที่ที่หายากมาก และยังเป็นส่วนผสมหลักที่สำคัญที่สุด 2 ชนิดที่จำเป็นต้องใช้ในการหลอมโอสถเฉียนจิน
กล่าวไปชื่อของโอสถเฉียนจินก็ได้มาจากวัตถุดิบทั้งสอง
(บุปผาลี้ลับ มีคำว่าเฉียน ไส้เดือนฝอยทอง มีคำว่าจิน)
‘เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ลองไปหาฮ่องเต้ฝูชิวดูเลยก็ดี ไม่รู้ว่ามันจะมีบุปผาวิญญาณลี้ลับกับไส้เดือนฝอยทองเก็บไว้ในคลังหลวงบ้างรึเปล่า’
ต้วนหลิงเทียนคิด ‘ถึงแม้มันไม่คิดจะมอบให้ข้าเปล่าๆ แต่อย่างน้อยข้าก็พอมีทุนทรัพย์ที่จะซื้อต่อได้อยู่…’
ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะคิดไปแบบนี้ แต่เขาก็รู้ดีแก่ใจว่า
หากในคลังหลวงของประเทศฝูชิวมีวัตถุดิบยาทั้ง 2 เก็บไว้จริงๆล่ะก็ ฮ่องเต้ฝูชิวต้องมอบมันให้เขาทันทีแน่ สำหรับโอสถเฉียนจินนั้น อีกฝ่ายคงยากที่จะหามาให้เขาได้
‘นายท่าน…ยังคิดจะหลอมโอสถเฉียนจินด้วยตัวเองอยู่อีกหรือ?’
