“เปี่ยวเม่ยอย่าได้ลืมเลือนไป…ระหว่างเรายังมีสัญญาววิวาห์กันอยู่…มันจะอย่างไรก็เป็นแค่สามีของเจ้าก่อนที่ความทรงจำของเจ้าจะฟื้นคืนเท่านั้น!!”
อวิ๋นชิงเหยียนหันไปมองกล่าวกับเค่อเอ๋อด้วยสีหน้าถมึงทึงกล่าวออกเสียงหนัก “วันนี้ตราบใดที่มันตาย ข้ายินดีปล่อยปละละเลยความผิดที่เจ้าอยู่กับมันได้…เพราะสุดท้ายข้าก็ไม่คิดถือสาคนตาย!”
ตัวมันไม่คิดไม่ฝันเลย…
มันได้วางแผนทั้งเตรียมการทุกอย่างมานานปี แต่สุดท้ายเรื่องราวกลับต้องมาลงเอยอีหร็อบนี้!
“นัดหมายวิวาห์?”
เค่อเอ๋อยิ้มเยาะ “อวิ๋นชิงเหยียนหากข้าจำไม่ผิด…ตั้งแต่ที่ข้าในชาติที่แล้วตกตายไป สัญญาวิวาห์ของพวกเรามิใช่กลับกลายเป็นโมฆะไปแล้วหรือ?! ในชีวิตนี้เว้นเสียแต่เจ้าเลือกจะเป็นเปี่ยวเกอของข้า หาไม่แล้วระหว่างพวกเราก็ถือว่ามิมีสัมพันธ์อันใด!!”
“เปี่ยวเม่ย…เจ้ารังเกียจข้ามากหรือไร ไฉนถึงไม่อยากอยู่กับข้าขนาดนั้น?”
อวิ๋นชิงเหยียนกล่าวออกเสียงหนัก
“ชาติที่แล้ว มิทราบข้าบอกเจ้าไปตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ว่าข้าเห็นเจ้าเป็นเพียงเปี่ยวเกอเท่านั้น…แต่เจ้าเป็นฝ่ายดื้อรั้นคิดทำลายความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้อง รั้นจะวาห์กับข้าให้ได้! สุดท้ายก็บีบคั้นข้าจนสิ้นไร้หนทางทำได้แค่จ่ายออกด้วยชีวิตเพื่อล้มเลิกงานวิวาห์ของเจ้า!”
