“พวกมันไม่ได้มีความแค้นอะไรกับข้าหรือเผ่ามังกรของข้าหรอก…แต่ผู้ใดใช้ให้พวกมันเป็นคน 7 ทวาราเที่ยงแท้ของเจ้า ต้วนหลิงเทียนเล่า? ในเมื่อเจ้ากล้ายัดเยียดความอัปยศอดสูให้ลูกชายข้า จนสุดท้ายทำให้ลูกชายข้าเกิดมารในใจจนตกตายเพราะหายนะทัณฑ์สวรรค์…ข้าที่คิดฆ่าเจ้าล้างแค้นแต่เจ้าดันสะเออะหดหัวไม่ยอมโผล่ ข้าก็ได้แต่ฆ่าพวกมันระบายโทสะ!”
“กล่าวไปที่พวกมันตาย…ล้วนเป็นเพราะต้วนหลิงเทียนเจ้าทั้งสิ้น!”
หลังกล่าวเย้ยออกมาไม่กี่คำ ตี้ฮ่วนก็เริ่มหัวเราะอย่างสะใจ
“อ้อ…แล้วรู้หรือไม่ว่าไฉนข้าต้องฉีกหน้าลูกชายของเจ้า?”
ได้ยินคำพูดของตี้ฮ่วน พลังในร่างต้วนหลิงเทียนก็ปะทุออกก่อเกิดเป็นวังวนพลังดูดรั้งในชั่วพริบตา ทั้งดูดกลืนพลังวิญญาณฟ้าดินโดยรอบในอาณาบริเวณกว้างขวาง ให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของพลังในร่างทันที
พริบตาทั่วร่างเขาพลันปรากฏพลังลุกโชนขึ้นมาดั่งเพลิงไฟ กระทั่งกลิ่นอายพลังยังดุร้ายราวพร้อมเข่นฆ่าสังหารผู้คน!
เป็นต้วนหลิงเทียนใช้ออกด้วยปฐมเวทย์กลืนกิน!
“ข้าไม่สนใจจะรู้!”
ตี้ฮ่วนกล่าวตอบเสียงเย็น
“เจ้าไม่สนใจจะรู้ แต่ข้าจะบอกให้เจ้าฟัง”
ทันใดนั้นสองตาต้วนหลิงเทียนก็ทอประกายดุร้ายขึ้นมาวูบหนึ่ง ไอพลังยิ่งมายิ่งลุกโชนรุนแรง “เป็นเพราะลูกชายสวะของเจ้ามันถือดีคิดว่าแน่กว่าข้าต้วนหลิงเทียน กล้าใช้พลังต่ำเตี้ยเรี่ยดินของมันบีบคั้นให้ข้าต้วนหลิงเทียนต้องคุกเข่าขอขมา…”
