ต้วนซือหลิงมองไปยังบิดาอย่างต้วนหลิงเทียนที่ใบหน้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อยด้วยรอยยิ้ม ความสุขเอ่อล้นขึ้นมาเต็มพวกแก้มอ่อนวัยที่หลงเหลือความไร้เดียงสาของเด็กน้อยอยู่นิดหน่อย
สำหรับบิดาเบื้องหน้าแล้ว ตัวนางทั้งชื่นชมและเคารพ
“ไม่เห็นลูกไม่กี่ปีเจ้ากลับโตขนาดนี้แล้ว…ดูสิ สูงเกือบเท่าแม่เจ้าแล้ว…”
ต้วนหลิงเทียนเอื้อมมือไปลูบศีรษะต้วนซือหลิงอย่างอ่อนโยน สองตาเต็มไปด้วยประกายเอ็นดู
ต้วนซือหลิงตอนนี้รูปร่างผอมเพรียว ตัวนางสูงขึ้นจนห่างกับเค่อเอ๋อแค่ครึ่งศีรษะเท่านั้น เรียกว่าอีกราวๆ 1-2 ปีไม่พ้นนางต้องสูงทันเค่อเอ๋อแน่
“ซือหลิง…”
เฟิ่งเทียนหวู่ที่อยู่ข้างๆต้วนหลิงเทียน ก็มองไปยังซือหลิงด้วยใบหน้าเปี่ยมยิ้ม ถามออกด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “เจ้า…ยังจำข้าได้หรือไม่?”
“ท่านอาเทียนหวู่!”
ต้วนซือหลิงก้าวเขยิบไปสองก้าวจนหยุดเบื้องหน้าเฟิ่งเทียนหวู่ ค่อยพุ่งมือไปกอบกุมมือของเฟิ่งเทียนหวู่อย่างเป็นธรรมชาติ กล่าวพลางหัวเราะเบาๆ “ท่านอาล้อข้าเล่นหรือไร ไหนเลยซือหลิงจะจำท่านอาไม่ได้? ท่านยังคงสวยไม่สร่างเหมือนเคย ให้เทียบกับเมื่อหลายปีก่อนท่านก็ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย…”
ก่อนที่เฟิ่งเทียนหวู่จะเข้าสู่แดนลับต่างสวรรค์ แม้นางจะไม่ได้ใช้เวลากับต้วนซือหลิงมากนัก แต่นางก็รักและเอ็นดูบุตรีของชายคนรักอย่างพี่ใหญ่ต้วนไม่ต่างลูกสาวแท้ๆ
ทำให้ต้วนซือหลิงเองก็ชมชอบนางเหมือนกัน
“ซือหลิงยิ่งโตยิ่งปากหวานแล้ว”
